తాను నేను

కౌగిళ్ళ కారాగారంలో

కొత్త కాపురం..

నీ ఆలోచనల పరవళ్ళలో

తీరం చేరని పయనం..

ఆకలి మనసుకు

ఇరు దేహాల నైవేద్యం అవుతుంటే.. 

నీ ఊహల స్నానాలలో

ఊసులే మరిచారయ్యో..

గాలి చొరబడని చోట

మౌనం చేసే సంతకాలు..

రాతలు కానివి

అక్షరాలు చేర లేని భావాలు..

ప్రతీ రేయి

ఒక రచనైతే..

ప్రతీ రాత్రి

ఇక జాగారమే..

✍️అరుణిమలు

తాను నేను

కసురుకున్న చేయే‌ కన్నీరు తుడిస్తే 

బాధ కూడా హాయిగా ఉంటుంది ఏమో..

బాధ అంటే బయటకు చూపించేదే కాదు 

మౌనంగా భరించేది కూడా..

పంచుకున్న తరగనంత బాధ

ఎవరితో పంచుకోలేని గాధ

ఉరమని మేఘంలా ముసురేసి ఉంది..

నువ్వు మిగిల్చిన గాయాల నొప్పిని కూడా

నీకు కనపడనివ్వాలని లేదంటే..

నీ సానుభూతి వద్దు

నీ సాన్నిహిత్యం కోరడం లేదనేగా అర్థం..

అది నీకు వేసిన శిక్ష కాదు

తనకు తాను వేసుకున్న శిక్ష..

ఆ మనసుకు నువ్వు

ఏం ఇచ్చావో..

అదే అనుభవిస్తుంది..

తాను తనలా లేదంతే

కానీ ఉంది...

నీకోసం కాదు

నీ వలనే...

✍️అరుణిమలు