అరుణిమలు

ముసురేసిన మనసు వర్షిస్తుంది.. చీకటి తాకిడికి చెల్లాచెదురు అవుతుంది.. తెల్లారేసరికి తీరం చేరిన తుఫానులా మారిపోతుంది.. ప్రతీ రాతిరి చీకటి సాక్...

నువ్వు నడిచే దారి గమ్యం నేను కాకపోవచ్చు.. కానీ నీ ప్రయాణంలో నేనో ఙ్ఞాపకంగా నిన్ను పలకరిస్తూనే ఉంటా.. నువ్వు అలసిన వేళ నిన్ను లాలించే తలపును ...

కలలో కథలా  కదిలిందో బాధ.. కటిక చీకటిలో కన్నులలో కలహాల తాకిడి.. కవ్వించిన ఓ నవ్వు కసురుకున్న ఓ మాట.. కనురెప్పల మాటున కలవరింతలలో కదిలిందో రూపం...

నువ్వు నీలానే ఉన్నావు నేనే నిన్ను నిన్నుగా చూడలేదు ఏమో.. పదే పదే నువ్వేంటో చెబుతానే ఉన్నావు మాటల్లో, చేతల్లో.. గాయాలైన ప్రతీసారి కన్నీరై కరి...

ఎందుకు వచ్చావో ఎందుకు వెనుతిరిగావో నీ రాకపోకలు మధ్య నలిగిన నా మనసుకు జవాబు ఉందా నీ దగ్గర నువ్వు వచ్చి వెళ్ళిన మధ్య కాలంలో జరిగింది అంతా మాయ ...

ఏ గొడవలోకి దూరి న్యాయ అన్యాయాలు మాట్లాడనంత వరకు అందరికి ఐన వారమే...మంచి వారమే...

ఎంత దగ్గరయ్యావని కాదు...ఎంత అర్థం చేసుకున్నావు అనే దాని మీద ఆదారపడి ఉంటుంది ఇద్దరి మధ్య సాగే బంధమనే ప్రయాణం..