తాను నేను

సమయం....ఒకరికి ఇవ్వగల అతి విలువైన బహుమతి
నేను కోరింది...నువ్వు ఇవ్వలేకపోయినది
మన ఇద్దరి మధ్య ఈ దూరానికి మొదటి కారణం
ఎప్పుడు వస్తారో తెలిసి చూసే ఎదురుచూపు వేరు
ఎదురుగా ఉండి ఎప్పుడు ఇటు వస్తావో అని చూసే ఎదురుచూపు వేరు

కాలానికి ఇంత తొందరేంటి ఇలా పరుగెడుతోంది అనుకునే దాన్ని
ఇప్పుడు కాలానికేంటి ఇంత నిదానం ఎక్కువైపోయింది అనిపిస్తుంది

ఇంతేనా నేనంటే నీకు,ఇంతకు మించి ఏమి కానా అంటే
ఎందుకు నిన్ను నువ్వు తక్కువ చేసుకుంటావు అంటావు
నేనెప్పుడూ నిన్ను అలా చూడలేదు,చాలా విలువ ఉన్నాది అంటావు
కాని సమయాన్ని మాత్రం కేటాయించ లేవు
మాటల్లో ఉన్న అర్ధం చేతల్లో కనపడదు కనుచూపుకి కూడా

కావలసిన దానికోసం వెతికేటప్పుడు ప్రపంచం చాలా పెద్దదిలా
వద్దని తప్పించుకొని తిరిగేటప్పుడు ప్రపంచం చాలా చిన్నది అయిపోతుంది

సమయాన్ని కేటాయించలేని ఏ బంధం ఎక్కువ రోజులు నిలవలేదు
నీకు అవసరం వచ్చిన రోజున నేను కనిపించడం, లేని రోజున ప్రక్కన పెడితే
అది నీకు ఎలా ఉందో కాని నాకు మాత్రం... నేను నీకేంటి అన్న ఆలోచన
పదేపదే ప్రశ్నించి, అగ్నిపరీక్ష పెడుతూ .... నను దహించేస్తుంది
నీ చేతల అర్ధాలను ఊహించడానికి కూడ భయపడుతున్నాను
నన్ను నేను ఆ స్దానంలో చూసుకోలేక.....

..........అరుణని...........