తాను నేను

ఏకాంతంతో సావాసం...
వీచే గాలి సవ్వడి వింటున్నాను..
లయలెరుగనిదేమో..
ఘడియ ఘడియకు రాగం మారిపోతుంది..!!
అంతలోనే గుభాళింపులు మోసుకొస్తుంది..
ఆహ..అనేంతలోనే...కుళ్ళిన మనసుల కంపును
నషాళానికి ఎక్కిస్తుంది...!!
ఒకపక్క ఈ మనసు నిమిషం కూడా మౌనంగా ఉండదు..
నీ ముందున్న.. నువ్వు చూసిన చేదుకన్నానా అని..
గిచ్చి మరీ గురుతు చేస్తుంది...గతాన్ని !!
ఈ ఏకాంతం నా గాయానికి వైద్యం చేస్తుందా,వ్యధను పెంచుతుందా..??
అర్ధంకావట్లేదు...??
బాధ తప్పించి ఏముంది ఈ మదిలో..దేనికి స్పందించని నా మనసుని ఈ ఏకాంతానికి అప్పచెప్పేసాను అందుకే..
మారాలనుంది ఎప్పటిలా...ఒకప్పటిలా...
మంచిని మాత్రమే చూడగలిగే ఆ మనసు కావాలి మళ్ళీ..
అన్నీ తెలుసనుకునే నాకు ఏమి తెలియని,తెలుసుకోలేని దానినని
ఎంత బాగా వివరించి చెప్పావు..ఎదురుగా ఉన్న అందమైన
అబద్ధాన్ని చూడలేని,గ్రహించలేని వెర్రిదాన్నని..అందుకే..
కొందరు నాలా,కొందరు నీలా..అందరిలో నువ్వు,నేనే
కనిపిస్తున్నాము ఇప్పుడు ..
ఏంటో ....ఈ గందరగోళం..చిత్రమైనది కదా ఈ మనసు..
అది పలికించే మాటలు..అది ఆడించే ఆటలు..
ఇదిగో ఇప్పుడు నాతో చేయిస్తుంది కదా..
గాలిలో వ్రాతలు...మౌనంతో మాటలు...మండుతున్న మనసుని
చల్లార్చడానికి కన్నీళ్ళు..ఇవే ఇప్పుడు నా దోస్తులు..

              .........అరుణని.........