కలలు కల్లలు

కరిగి పోయే కలవని తెలియదోయ్ ఆనాడు...
తెలిసుంటే క్షణ కాలానికి కూడా రెప్ప వాలనిచ్చే దాన్ని కాదురా...
ఎందుకీ కలవరపాటు...కునుకు కూడా దరిచేరనంటూంది...
కరిగిన కలను తలచా అంటే కాదోయ్...
నా రెప్పలమాటున ఆదమరచి అదే, నన్ను మరిచి మరీ నిదురిస్తున్న నిన్ను కావలి కాస్తున్నానోయ్...
చెదిరినది, కలలాంటి నిజమైన నువ్వేనని తెలిసినా,మనసెందుకో ఇంకా ఒప్పనంటుంది...
ఎద సడి చెబుతుందోయ్ నువ్వింకా ఈ గుండె గూటిలో భద్రంగా ఉన్నావని...
ఈ వేళలో నీవు ఏం చేస్తున్నావో అంటూ..
కదలనంటున్న కాలాన్ని అతికష్టంమీద నెట్టుకొస్తున్నాను...
నీ తలపుల తోవలో, నీ ఙ్ఞాపకాల నీడలో నిను మరువలేని నా మనసు సేద తీరుతుంది ఏదో అలా...
ఏం చేయనోయ్...ఇంకోదారి అంటూ ఏం మిగల్చావోయ్ అసలు నువ్వు ...
పెదవిపై చిరునవ్వు పూయనంటుంది...చిరునామా ఎరుగని నీ మనసును వెతుకుతూ ఎటు పోయిందో మరి...
నువ్విచ్చిన విలువైన గాయాలకి మనసు కుమిలిపోతూ ఉందయ్యా...
జారిపడే నా కనుల స్వేద బిందువులలో నువ్వెక్కడ చేజారిపోతావో అని...
చెంపలను దాటిన ప్రతీ బొట్టును గుండెలమీదికి మళ్ళిస్తున్నానోయ్...
కొలిమిలా రగులుతున్న నా మదిపై చేరి నీ కానుకలు ఆవిరి అవుతున్నాయ్...
విత్తులు మాత్రమే వేస్తావోయ్ నువ్వు...విపత్తులకు మాత్రం మమ్మల్ని ఒంటరిగా అప్పచెప్పేసి కదిలిపోతావు వెనుతిరిగి చూడకుండా...
నీ కోసం నువ్వు బ్రతుకంటూనే నా కలల్ని, నా నవ్వులను, నా ఆశలను నీ సొంతం చేసుకోని నన్ను ఏకాకిని చేసేసావురా...
ఇప్పుడు నేనెవర్నోయ్...నిన్ను దాచుకుని నువ్వయ్యానా లేక నన్ను నేను పోగొట్టుకుని నాకు నేనే అనాధను అయ్యానా...
నా ప్రశ్నలకు బదులు నీ మౌనమేగా సమాధానం...ఆ మౌనానికి నిను మరచిపోలేని నా మనసు బలి అయింది...

............అరుణని.............