తాను నేను

ఙ్ఞాపకాలలో అలా మనసు ఊయలూగుతోంది
మన నవ్వులు విరబూసిన ఆ నిమిషాలు తలంపుకొస్తే...
అదరాలపై ఇప్పుడు సిగ్గును అద్దుకున్న నవ్వు పూసింది నీ పేరుమీద....
విరిసిన ఆ నవ్వుల విరులను మాల కడుతున్న నా మనసనే దారంతో....
నీ పేరు పలికే నా పెదవులు సోయగాలు నిన్ను ఊరించే ఆ రోజులు....
ఆనాడు తొలిజాము దాటినా కనుకు చేరని ఈ కంటిపాపలు....
జోకొట్టిన నిదురపోని రాత్రులు ఎన్నో మనం ఒకటై గడిపినవి...
మన మాటల పూదోటలలో పరవశించి మనం విహరిస్తుంటే....
మన గాలి తాకిన చోటంత మన మనస్సుల గుభాళింపులు మత్తు మందును జల్లుతుంటే....
మది ఆలపించిన రాగాల తోటలో మన ప్రణయం మారుమ్రోగింది...
మనమై మనం ఏకమై...నువ్వు నేననే మనం మనమై...
మనసుల ముడి పెనవేసుకుని పోయిన ఆ రోజుల ఙ్ఞాపకాలు ఏనాటికైనా నావే....
ఓయ్......ఈ ఙ్ఞాపకాలు నా సొంతం...
నేను పోగేసుకున్న పున్నాగ పూల రాశులు...
వీటి గుభాళింపు నీవు ఏనాటికి ఆస్వాదించలేవు...
నీకు పరిచయాలు ముఖ్యం కాని మనుషులు కాదు కదా....

.............అరుణిమలు..............