తాను నేను

ఏమౌతావు నువ్వు అంటుంది మనసు...
నువ్వు ఎవరో తెలియదు అని అనుకోనా...
అలా ఎలా సరిపెట్టేది...నువ్వున్నది అక్కడే కదా మరి...
మనసంతా నిండి ఉండి నాలో సగమైనావు ఆనాడే...
నా భావాలకు ఊపిరి పోసింది నువ్వు...
నా కలలకు రంగులద్దింది నువ్వు ...
నే కోరని కోర్కవై నాకు ఎదురు వచ్చింది నువ్వు ...
నే ఏనాడు ఆశించని ఆశవు నువ్వు...
నా ఊహలకు రూపానివి నువ్వు...
నా ఊపిరికి ఆయువు నువ్వు ...
నువ్వు నువ్వుగా వచ్చి నాలో కలిసిపోయావు...
కాని నీలో నేనేక్కడ ఉన్నాను అంటావా...
నువ్వు కావాలనుకుంటే గురుతుకు వచ్చే ఒక ఙ్ఞాపకాన్ని మాత్రమే నేను...
చెదిరిన కలలను కూడా చెరపలేని మనసు నాది...
మరి నాలో ఉన్న నిన్ను సాగనంపే సాహసం నాకు ఎక్కడిది...
అందుకే నాలో ఉన్న నీతో కలిసి అడుగులు వేస్తున్నా...
నా అక్షరాలలో పదం పదంలో నువ్వు నేను మనమై ఉన్నాం...
నా ధరఖాస్తులో నిను అలంకరించుకొని మెరిసిపోతున్నాను....
నను చేరిన ప్రతీ ప్రశంసను నీకు కానుకను చేసి నా మనసుకు అర్పిస్తున్నాను...
నేను భాగమివ్వనిది ఒకటే అది నా దుఃఖం...నువ్విచ్చిన దానిని నీకు తిరిగివ్వలేక అందులో నీకు చోటివ్వలేదు...
నాలోనే ఉన్నావు అందుకే అందుకో లేకపోతున్నాను ఎదురుగా ఉన్నా...
పలకరించాలని ఉన్నా పలకరించలేనంత మౌనం ఉంది మన మధ్య...
అందుకే నాలో ఉన్న నువ్వు నాకు చాలంటుంటే...
ఏమౌతాడేంటి అంటూ మతిలేని ప్రశ్నలను సంధిస్తుంది నా మనసు...

................అరుణిమలు..................