తాను నేను

వెన్నెల తాపం జలపాతమై ఉరుకుతోంది శూన్యాన్ని తాకుతూ....

కరిగిపోతున్న శూన్యం హిమ పాతమై కురుస్తుంది....

చలి కాపుకు నిప్పును రాజేయకు నీ చూపులతో నా మదిలో.....

నీడ లేని ఈ నిశిలో నీ ఆత్మనై నీలో ఐక్యమై పోయేందుకు వేళ కాలేదింకా ఆగవోయ్.....

అవని పానుపు పై నింగి నీడలో ప్రకృతై జోల పాడదాం మన దేహాలకి....

తారల ముచ్చట్లు తీరిగ్గా విందాం మన కథను చూపించి....

ఎక్కడున్నావోయ్ ఇన్నాళ్ళు నీలో సగమైన నన్ను వదిలి.....
ఎక్కడికి పోలేవు ఇకపై ఈ మనసును వదిలి.......

✍️అరుణిమలు