తాను నేను

ఏకాంతాన్ని కౌగిలించుకొని ఉన్న
శూన్యంలో ఒంటరినై....
సత్యా అసత్యాలు కూడా ఒకేలా కనిపిస్తున్నాయి...

కనులు మూసి ఉన్నానా, తెరిచి ఉన్నానో తెలియని మది గుడారంలో ఓ మూలగా...
దిశలు ఎరుగని, దారులు లేని చోట అజ్ఞాతవాసం...

నాలో నేను ప్రయాణిస్తూ, నన్ను నేను తొంగి చూస్తూ...
అనంతమైన లోతులను తాకే ప్రయత్నంలో అలసి కన్నీటితో దప్పిక తీర్చుకొని సేదతీరుతున్న...

ఆశనిరాశల, గెలుపోటముల సంభరాలు మౌనంగా జరిగిపోతున్నాయి...
నిండుగా ఉన్న సరస్సులో ఒక మంచు బిందువు తాకిడికి రేగిన అలజడిలా తేరుకున్నానా చుట్టూ వెలుతురే...

నాతో నేను సాగించే ప్రయాణానికి విరామం మరో వెలుగు రేఖల అనుభవానికి...

మళ్ళీ వస్తా నన్ను నేను నిశితంగా పరిశీలించడానికి....నిస్సిగ్గుగా ప్రశ్నించుకోవడానికి...

✍️అరుణిమలు