కళ్ళకు దిద్దిన కాటుకను కాదు....కనుపాపలోని సంద్రాన్ని చూడగలవా....
రెప్పల గడపన ఆగిన బరువైన వేదనను తాకి చూడగలవా....
కనుల దారి గుండా పోయి హృదయాన్ని తడిమి చూడగలవా...
ముడిపడని కనుబొమ్మల మధ్య నలుగుతున్న ప్రశ్నలను చదవగలవా....
ముడుచుకున్న పెదవుల చాటు నక్కిన పలుకులను పటించ గలవా....
నీ మనిషిని అని పలికేవి నీ పెదవులే కానీ మనసు కాదు కదా....
నన్ను నన్నుగా నువ్వు చదవడానికి నేనున్నది నీ గుండెలలో కాదు కదా....
అవసరాన్నో....అందిన ద్రాక్షనో కదూ...
తెరిచిన పుస్తాకాన్నే నీ ముందర....
లిపి లేని బాషను నేను....
తాకితే కానీ తెలియని భావం నాది....
నువ్వు నిమిరేది శరీరాన్ని.... నువ్వు ఇచ్చిన, నే దాచిన పగుళ్ళే నిన్ను కదిలించలేదు...
ఇక నా ఆత్మ ఘోష నిను కదిపేదా...
కళ్ళల్లో కళ్ళు పెట్టి ఎప్పుడు చూడకు...
అదే మన చివరి కలయికగా మిగిలిపోతుంది....
✍️అరుణిమలు
No comments:
Post a Comment