తాను నేను

పలకరింపు కోసం పరితపించే రోజులను వెనుదిరిగి చూస్తున్న ఇప్పుడు...
ఒక్కమాట కోసం ఎదుదు చూసిన ఆ రోజులు...
ఎలా గడిపేది ఈ క్షణాలను, ఆ కాలాన్ని అని సమయం నలిపి నలిపి ప్రశ్నిస్తుంటే...
రాలుతున్న కన్నీటి చుక్కలకు బదులు లేక...
నన్ను నేను దాచుకొని కుచించుకు పోయిన ఆ రోజులు...

నేనేనా, ఎలా దాటానో ఈ గుండె చెరువుగా మారాక..
ఎలా చేరానో ఈ తీరానికి కన్నీటి సంద్రానికి సెలవు చెప్పి...
దహించే ఙ్ఞాపకాలను కడిగి కడిగి మంచు ముత్యాలుగా మార్చుకున్నానా.....ఏమో

రేయి చాటున మొదలయ్యే కడగళ్ళను
కటిక చీకట్ల మధ్య కుదిపేసిన దుఃఖాన్ని
దాచేసుకున్న ఏ మూలనో....రేపటికి అడ్డు కాకుండా...

ఈరోజు నిన్ను చూస్తున్న తేరి పార...
కన్నుల నిండా వెలుగును నింపుకొని
నువ్వు తిరిగిచ్చేసిన నమ్మకాన్ని బలంగా మార్చుకుని...

మునుపటిలా ఉన్నాను కదోయ్...
నీ అదుపాఙ్ఞాలకు... నువ్వనే ప్రభావానికి
లొంగని ఆ ఒకనాటి నీకేం కాని మనిషిలా...

✍️అరుణిమలు