తాను నేను

దూరం కూడా దూరమయ్యేందుకు
ఇష్టపడనంత దగ్గరతనం దేనికోయ్ మన మధ్య...

ఎగసే అలలే మన మనసులు
అలిసిన వేళ అలకై తీరాన్ని తాకి చల్లారుతూ..

ఏ మౌనాలు కట్డేసాయో
ఈ శరీరాలను ఏకం చేసి..

నా గతంలో నువ్వు లేవేమో
భవిష్యత్తులో వెనక్కి తిరిగి చూస్తే
నా ప్రతి అడుగు జాడలో నీ తలపు ఉంటుందోయ్..

మనసెందుకో ఇంత సున్నితం
నీ చూపులను తాళ లేను
నీ మౌనాన్ని వినలేను..

ఇష్టమైన గాయాలు నీ ఙ్ఞాపకాలు
కష్టమైనవి నీ సమక్షంలో క్షణాలు..

నీ చిరునవ్వులతో ఎదను తడిమేయకోయ్
అవి నా పెదవులను అంటి చెరగను అంటున్నాయి..

రెప్ప లేవని నా కనుపాపల పందిరిలో
రెప్ప వాల్చనివ్వని నీ తాకిడులు ఎన్నో...

తట్టి లేపుతున్న ఉదయాలను
తలగడకు వదిలేసి...
నేనింకా నీ ఎదలోనే నిదురిస్తున్న వెచ్చగా...

నీ సొత్తునే ఎప్పటికి
ఎదురుగా నువ్వున్న, లేకున్న
ఎదను ఇచ్చేసింది నీకే కదా..

✍️అరుణిమలు