తాను నేను

మనసుకు ఆంక్షలు విధించినప్పుడు
మౌనం పహారా కాస్తుంది..
ఇష్టాన్ని కసురుకున్నాక
చనువు చివుక్కుమంటుంది..

నిశ్శబ్దమే మన చుట్టూ
అలజడులో ఎన్నో ఎదలో..
పెదని చాటున దాగిన ప్రశ్నలెన్నో
జవాబు కోరని కోరిక అడ్డుగా నిలబడింది..

ఆలోచనల సాలె గూడులో
మెదడు,మనసు చేస్తున్న పోరాటాలు ఎన్నో..

జరిగింది నిజమని
జరుగుతున్నది మనది కాదని
జీవితం చెబుతునే ఉంది
జీర్ణించుకోమని..

ఆశించింది అంచనాలకు
అందనంత ఎత్తులో ఉంది..
పొందింది ఏమో
నువ్వు ఎవరు, ఏమౌతావనే అనే ప్రశ్నను సంధించి తిరిగి చూడకుండా పోయింది..

కానివారు చేసే గాయం
కన్నీటి చుక్కతో తుడుచుకు పోతుంది..
అయిన వారు ఇచ్చిన గాయం
ఆహుతి కోరుతుంది..

అంతే... అర్ధమయ్యే మనసుకు ఒకమాట చాలు
అర్థం కాని మనసుకు మౌనం కూడా పొగరులా అనిపిస్తుంది...

✍అరుణిమలు