తాను నేను

వేచి వేచి 

వేసారిన‌ మనసు పై

నీ పలకరింపుల జల్లులతో

పులకరింతలు పుట్టించావోయ్..

నువ్వు 

ఏ ఋతువు వై

ఎప్పుడు వస్తావో..

ఏ కాలానికి

నా కలలను వదిలి

రమ్మంటావో‌ తెలియని ప్రశ్నవి...

మనం అంటావు

నేను నువ్వు ఎవరంటే

ఒకటే కదా....కాదా

అని ఎదురు ప్రశ్నించే నేర్పరివి..

నీ కలంలో పదాన్ని

నీ అక్షర భావాన్ని

కాలానికి ఎదురు వెళ్ళే తర్కాన్ని..

కాసంత దూరానికి

నిన్ను వదిలేసిన

బాధ్యతగా నిన్ను వెతుక్కు వచ్చే 

నీ వాడినే ఎప్పటికి అంటావు..

ఆ దూరాలలో రాలిన 

కన్నీటి బొట్లను

నీ చేతులతో తుడిచి

నీ స్థానం ఎప్పటికి మారదంటుంటే..

నన్ను ఓడిపోయి‌

నిన్ను జయించిన గర్వం

నా పెదవులపై తిష్ట వేసుకుని కూర్చుంది..

తనను తాను

అన్వేషించే వ్యక్తికి

నేనో మజిలీని..

నా భావ సంద్రంలో

నువ్వో జీవానివి..

✍️అరుణిమలు