తాను నేను

తిట్టిన, కొట్టిన, మెచ్చిన

నువ్వే అనుకున్న...

మరి నువ్వే నా బాధవైతే

ఎలా ఉంటుందో

అని ఎప్పుడు ఊహించలేదు..

నువ్వు ఇచ్చిన ఏకాంతం

బాగుంది అనుకున్న

మన గురించి తెలుసుకోవచ్చని..

నీకై ఎదురు చూసిన 

చూపులలో మన రేపటిని వెతుక్కుని

ఇదో తీయని బాధ అని సరిపెట్టుకున్న..

నువ్వు చూపించిన

నిర్లక్ష్యాన్ని  

కాల పరీక్ష అనుకున్న..

నీ అహం గాయపడిన

ప్రతీసారీ

నువ్వు వేసిన శిక్షను 

మౌనంగా భరించా‌..

ఏం ఆశించానో నీ నుండి

ఎప్పుడో మరచిపోయా..

ఎలా ఈ దూరాలను చెరిపేయాలనే

తపనలోనే కాలం గడిచిపోయింది..

నువ్వు, నేను

అనే ప్రతీ క్షణాన్ని 

ఙ్ఞాపకంగా దాచుకుందామనే ప్రయత్నంలో

ఓడిపోయా..

నీకు నేను ఎవరిని అనే ప్రశ్నలో 

నన్ను ఎంత సునాయాసంగా పడేసావో...

నా అభిమానాన్ని ఒక్క వేటుతో

నరికేసావుగా..

మనసు విరిగిపోయింది ఇప్పుడు..

నన్ను నేను చూసుకోవడానికి

నాతో నేను మాట్లాడుకోవడానికే

ఏదోలా ఉంది..

ఇక నీ తలపు కూడా 

నన్ను కదిలించలేనంతగా బద్దలు చేసేసావు..

ఇది మలుపు కాదు

మన కథకు ముగింపు..

✍️అరుణిమలు