తాను నేను

అనుకోకుండా అందుకున్న 

వరానివి నువ్వు..

నువ్వు ఎదురైన ఆ క్షణం

కాలం ఘడియ పాటు ఆగిపోయింది..

భరించే వాడిని నేనుండగా 

నీకెందుకా కష్టమని

నీ పాదా లపై 

నా పాదాలను ఉంచి కదిలావు..

మనం ఎదురు చూసిన కాలం ఇదేగా

చెప్పవే అంటూ.. 

చిరునవ్వుతో ఆహ్వానించావు 

నీ బాహువులలోకి..

ఒదిగిపోయా నీ ఎద పై నిన్ను చుట్టేసుకుని

కాసేపటికి నీ గుండె సడి నన్ను కదిలించింది..

నాలుగు కళ్ళు నిశ్శబ్దంగా పంచుకుంటున్న మాటలకు మన శ్వాసలు ఊ కొడుతున్నాయి..

ఎప్పుడు నీ పెదవి చెక్కిలిని తాకిందో

అప్పుడు తెలిసింది చినుకు తాకిన మట్టి ఎందుకు పరిమళిస్తుందో అని..

నాలుగు పెదవుల కలయికలో 

కరిగిపోయిన కాలం..

మూసిన కనులలో అలజడి... 

ఎద వేగం పెరిగి కళ్ళు తెరిచాన...

ఎదురుగా నువ్వు లేవు..

చుట్టూ చీకటి

గదంతా నిశ్శబ్దం

ఒంటరిగా నేను..

అదురుతున్న అధరాలు

నన్ను తాకిన నీ స్పర్శ

ఏది నిజం ఇందులో..

ఎద సడి గడియారంతో పోటీ పడుతుంటే

నిన్ను కలవరించిన కన్నులలో తడి చేరింది

కలలా వచ్చి

కలవరంలో వదిలేసావ

వేకువలో వెలుగై వచ్చేందుకు..

ఎదురు చూస్తునే ఉన్న

కలలని కావ్యంలా కాకుండా

కానుకగా చూడాలని..

✍️అరుణిమలు