తాను నేను

ఆదమరిచేంత నిద్ర

అర్ధించిన అందడం లేదు..

పగలంతా 

నా నుండి నేను పారిపోతున్న..

ప్రతీ రాత్రి 

నీతోనే నా ప్రయాణం..

నీ పేరు పలకలేదు

నిన్ను వరసతో పిలవను లేదు..

ఐనా ధ్యాసంతా నువ్వే

తలపంతా నీకోసమే..

కోపం లేదు

అది నీకు చెప్పాలని లేదు..

బాధ ఉంది

కానీ నీకు చూపించాలని లేదు..

నిన్ను అడగడానికి

చెప్పడానికి కూడా ఏం లేదు..

ఐనా 

ఎందుకో ఇంకా ఈ చింత..

నువ్వు అనే 

కోరికే చచ్చిపోయింది..

నీ పిలుపు వినిపిస్తే

ఆనాడు మనసు పురి విప్పేది..

నీ తలుపు 

పెదవులపై నవ్వులను మెరిపించేది..

నీ జ్ఞాపకం

సిగ్గులను పూయించేది..

ఏది

ఇప్పుడు

ఏది లేదే

నీ పిలుపు కూడా

నిస్తేజంగా

నీ పలకరింపు కూడా

అతుకులుగా

ఇంతలా 

ఎప్పుడు నా మనసును మార్చేసావు..

నవ్వులు లేవు

సరదా లేదు

ఆటలు లేవు

అల్లరి లేదు

ఉన్నాను అంతే

నీ పరిచయానికి గుర్తుగా

నువ్వు వదిలిపోయేలా చేసావు

నా మనసు నన్ను వెలివేసింది

నువ్వు ఏమన్నా

పడమంటుంది అది

పడలేను అంటా నేను

అందుకే హింసిస్తుంది..

నా మనసును

నాకే శతృవును చేసావుగా

నువ్వు లేని లోటు

అది పూడుస్తుంది

దండిస్తూ

బాధిస్తూ

వేదిస్తూ

✍️ అరుణిమలు