తాను నేను

సాయం లేని సాయంకాలంలో...
ఏకాంతాలు పొడిచిన పొద్దులో...
పసిదనాలను అద్దుకున్న పడుచు ధనాన్ని నేను...

పంచదార బొమ్మను, నులి వెచ్చని సెగలతో తడిమి తడిమి రుచి చూస్తున్న రవి కిరణాల కొంటెదనం...

పరువాల సంపెంగిని, లతలా ఒంపులు తిరుగుతూ అల్లుకుని...
కోకను దారి తప్పిస్తూ,కురులను సవరించే గాలి గిలిగింతలు..

పాలపుంతల సోయగాన్ని, నేలపైన చూసిన ఆ మామ.. భానుడి అస్తమయ సమయాన్ని భరించలేని ఆరాటంలో వేడి వెన్నెల సెగలు జల్లుతుంటే...

అలంకారానికి ఆభరణాలు దేనికోయ్...
మనసుగా నువ్వు చేరాక ఇక్కడ...

పన్నీరు చిలకరింతలే నిన్ను చూసే నా కళ్ళకి...
చలికాలం వెచ్చని చెలికాలమే మనసైన మనకి...

ఓయ్... పగలు రేయిగా మారాలంటే...
నా తలపులలోకి నువ్వు పరకాయ ప్రవేశం చేస్తే చాలోయ్...

✍️అరుణిమలు