తాను నేను

కొన్ని కన్నీళ్ళను ఆపతరం కాదు....
వదిలేయడం మంచిది...
కారణాలు అనేకం ఉన్నా
అన్నిటికి కన్నీటి చుక్క కరగదు...

అనుభవాల నలుగుబాటులో
అంతరంగం చేసే అర్చన...
చీకటిని కడుగుతూ జారుతున్న
కంటనీరు కంటికింపుగా మారుతుంది...

ఏం ఆశిస్తామొ అవే వెక్కిరిస్తాయి...
ఏం చేయకూడదు అనుకుంటామో
అవే ప్రశ్నలుగా పరీక్ష పెడతాయి...

మనలో నుండి మనల్ని విడగొట్టి
నేనుగా బయటపడటం అంటే
ఎన్ని కన్నీటి కడలలను దాటి రావాలో...

బయట పడటం అంటే...
నీ ఎదురుగా లేనేమో కానీ
నా తలపుల నిండా తలగడ నిండిన చెమ్మవై ఉన్నావని ఎలా మరచిపోను....

హద్దులు లేని పరిచయాల నడుమ నలిగే బదులు
చూసి చూడనట్టు మనసును చంపుకుని
మనిషికో నీతిగా మారిన బలహీనతల మధ్య
నేను ఇదీ అంటూ గిరి గీసుకోనా, ప్రశ్నించనా....

అవధులు లేవి అతి ప్రేమల నడుమ
లోకానికి హేళనగా కనపడే బదులు
నాలుగు కన్నీటి చుక్కలు తోడుగా మన అనే బంధాన్ని తెంచుకుని బయటపడటం మేలు కదూ....

కష్టమే.....కానీ ఆత్మాభిమానం వదులు కోవడం
ఆత్మవంచన చేసుకోవడం ఇంకా కష్టం...

✍️అరుణిమలు