తాను నేను

నిదురించిన మేను మేల్కొంది
నీ శ్వాసలో తడి తగిలి..

నీ ఎద పానుపు పై
లోకాన్ని మరిచి నేను..

ఏ సంబరాలు లేని
నా ఆలోచనలు అలిసిన వేళ
నీ తలపే ఒక తుంపరగా నన్ను తాకుతుంది..

నీ పెదవులు అద్దిన రంగులలో
నా నవ్వుల చాటు దాగిన సిగ్గు ఎన్ని రంగులను అద్దుకుందో చూడగలవా..

బయట లోకమంతా ఏదో హడావుడి
నా మది గది నిండా మౌనమే..

నువ్వు, నేను మాత్రామే కదా అక్కడ
మాటలే ఉన్నాయో
కోపాలే దాగాయో
అలకలే అడ్డు పడ్డాయో..

మనం, మన మధ్య నడిచే కాలంలో
మన చేయి ఎప్పుడు ఒంటరి కాలేదు..

ఎన్నో రోజులు క్రితం
ఎప్పుడో మనం వదిలేసిన
కొన్ని మాటలు
కొంత అల్లరి
కొన్ని చేతలు
నిను ముడివేసిన ఏ కోరికో
మళ్ళీ కొత్తగా ఇవ్వాళ పలకరించింది..

పండుగే మదికి ఇవ్వాళ
మరో ఉత్తేజాన్ని ఇచ్చిన ఈ కల
నిజమేనా అనిపించింది

మనిషిని ఇక్కడ
మనసు ఏమో అక్కడ

అందుకే కలలో కథలా
మనసును నిమిరి పోయింది
నీ చేతి స్పర్శను..

✍️అరుణిమలు