తాను నేను

దొరలా వస్తావని ఎదురు చూస్తే

దొంగలా వస్తావు

నీకు దొరకనిది ఏదో

నా దగ్గర దోచుకోవాలని

మాటలను మంత్రాలుగా వాడతావు

వశీకరణం విద్య చేతకాక పోయినా

నీ మాటలు వెళ్ళే దారిలో

నన్ను నడిపించాలని చూస్తావు

నీ చేతల్లో నన్ను ఇముడ్చుకోవాలని 

ఆరాట పడతావు

దొంగవిరా నువ్వు..

నీ నాటకాలు చూసి నవ్వు వస్తుంది

నీ బాధలు చూసి జాలేస్తుంది

కానీ నీకు కావలసింది దొరికితే 

నువ్వు ఒక్క క్షణం ఉండవని తెలుసు

మీ మగాళ్ళ కన్నా ఆ మకరందాన్ని దోచే తుమ్మెదలు నయం కదా

ప్రేమ, స్నేహం అంటూ కథలు చెప్పకుండా కావలసింది తీసుకు పోతుంది

దొరవిలా రా

దర్జాగా తీసుకోవచ్చు

దొంగలా రాకు

దొరకను నీకు

✍️అరుణిమలు

తాను నేను

#600_తానునేను

ఎవరు నువ్వు

ఎంత వెతికినా కనపడవు

ఎందరిలో నిన్ను చూడాలన్న కనిపించవు

నా ఊహల్లో నీకు రూపాన్ని 

అద్దాలని అనుకుంటా

అంతలోనే..

ఎక్కడ ఉన్నావు

ఎక్కడని వెతకను

కనిపిస్తావా ?

అనే సందేహాల్లో

నిన్ను వెతుకుతూనే ఉన్న

శరీరాన్ని కాదు

మనసుని ఆశించే నిన్ను

ఏమని పిలవను

ఎవరవని వెతకను

కనిపించినట్టే అనిపిస్తావు

అంతలోనే నిన్ను వెతకలేనని నిరూపిస్తావు

తనువులు కోరే

ఆకలి దేహాలే 

ఎటు చూసినా

అందులో నిన్ను

ఎలా వెతకాలి !?

నిన్ను చేరే

దారేది ?

✍️

అరుణిమలు

తాను నేను

నటిస్తున్న కనుక.. 

నువ్వు నా నవ్వును చూడగలుగుతున్నావు..

అవమానాలని భరిస్తున్న కనుక..

నీ బాధ్యతలు సక్రమంగా సాగుతున్నాయి..

నీ కోసం అని ఆగుతున్న కనుక..

నీ ఇల్లు ప్రశాంతంగా ఉంది..

మాట పెదవి దాటలేదు

కాలు గడప దాటలేదు కనుక ఆదర్శంగా ఉన్నాం..

నేను నటించడం మానెస్తే !?

నీ ముందు ఉండే నిజాలకి.... నువ్వు ఇచ్చే జవాబు "మౌనమే" అని తెలుసు...

✍️అరుణిమలు----

తాను నేను

కళ్ళు మూస్తే గాని

కళ్ళ ముందుకు రావుగా..

కనుల పల్లకీలో 

కలల ఊరేగింపు చేస్తావు..

మనం రచించే కథలు

మేల్కొనే సమయం ఇదేగా..

చెంతనే నువ్వు ఉన్నావేమో

చిరునవ్వు నీ చిరునామా చెబుతుంది..

మన ప్రపంచానికి

మనమే పహారా కాస్తూ..

చెక్కిలిపై చిలిపిగా

ముంగురుల ముగ్గులేవో వేస్తుంటే..

మళ్ళీ మళ్ళీ ఇక్కడే

ఇలాగే మనం ఉండిపోవాలని ఉంది..

అవును నీ దూరాన్ని

దగ్గర చేసేవి ఈ కలలేగా..

✍️అరుణిమలు

నేనిలాగే చెబుతా

నాలుగు గోడల మధ్య

నువ్వు ఏడ్చిన

నవ్విన

నిలదీసినా

నిరసన తెలిపిన

నోరు పారేసుకున్న 

ఉపయోగం ఏముంది..

దాని బదులు 

నీలో నువ్వు బతకడం మేలు కదా...

నాలుగు గోడలు కాదు.... నాలుగు దిక్కులే నీ హద్దులు చేసుకో....బతుకంటే అంటే ఏంటో తెలుస్తుంది..

తాను నేను

నీ ఎద పై నిదురపోవాలని కలవరిస్తూ 

కళ్ళు మూతలు పడ్డాయో లేదో..

ఈ చేతులకు నీ గుండె సడి తెలిసింది

నా నుదుటిపై నీ వెచ్చని శ్వాస తాకింది

కళ్ళు తెరిచి నీ కోసం వెతికాన

నా గుండె లయ పెరిగింది

నా శ్వాస బరువెక్కింది తప్ప 

నీ జాడ తెలియ లేదు..

విన్నపాన్ని మన్నించి

తరలి వచ్చావేమో అనుకున్న

ఈ తనువు తపనలే కానీ నా తపస్సు ఇంకా పూర్తి కాలేదని చీకటి చెప్పింది

ఎదంతా భారంగా ఉంది

గదేమో ఖాళీగా ఉంది..

✍️అరుణిమలు

తాను నేను

ఊహించి రాయడానికి
ఊహవు కావు

వాస్తవం రాయడానికి
నువ్వు నిజానివి కావు

కథ రాయడానికి
గొప్పగా చెప్పుకునేంత ఏం లేదు

కవిత అల్లడానికి
నువ్వు కడ వరకు నిలిచే తోడువి కావు

ప్రస్తుతానికి నీ అనుభూతి నిజం
రేపటికి నువో గతానివో, జ్ఞాపకానివో

కాలానికే తెలియాలి
మన గాథ

#అరుణిమలు

మధి మథనం

నా చుట్టూ ఉన్న లోకం 

ఒక్కోసారి వింతగా తోస్తుంది..

తమ మెదళ్ళను 

పాడె పై మోసుకెళుతూ కొందరు..

రోజు నను పలకరించే నవ్వులలో 

వికృతానందం వినిపిస్తూ..

సుతారంగా తాకే గాలిలో 

ఎవరో వదిలి వెళ్ళిన చెమ్మ తడిగా నన్ను తాకుతూ..

అహ్లాదకరంగా ఉండే ప్రకృతి కాస్త 

వింత సవ్వడులతో.. 

రాలిపోతున్న ఆకు 

మరు జన్మ ఈచోట వద్దని శోకిస్తు..

వింత జీవుల వింత పోకడలని చూసిన భూమి

ఈ పాపాన్ని మోసే శాపం నాకెందుకని విలపిస్తున్నట్టు..

చుట్టూ చీకటే....  అంధత్వాన్ని మించిన అంధకారం మన మెదళ్ళను శాసిస్తుంటే..

వినిపిస్తున్న మాటలకు 

ఎన్ని శాపాలు పెట్టాలని ఉన్న..

మౌనం నా పెదవిని వీడనంటు... ఆంతర్యాన ఆలోచనల యుద్ధం చేస్తున్న..

✍️అరుణిమలు

తాను నేను

మనతో మనం గడిపేది

ఏకాంతంలో..

మనతో మనం మాట్లాడేది

అక్షరాలలో..

ఏ సమూహంలో ఉన్న

ఒంటరిగా ఉన్న..

నీకు తోడుగా ఉండేది

నీకు నువ్వే..

బదులు లేని ప్రశ్నలకు భయపడి

నీ నుండి పారిపోకు..

చుట్టూ ఉన్న వారివి వినడమే కాదు

నీ మనసు విన్నపాలని కూడా వింటూ ఉండు..

నీకోసం నీకు

కాస్త సమయం దాచుకో..

మోయలేని భారాలను మోస్తూ 

అలసిపోయే నీకు

నీ మనసే నీడను ఇవ్వగలదు..

నీ నుండి నువ్వు

తప్పించుకోకు

తప్పులు ఎంచకు..

✍️అరుణిమలు

తాను నేను

ఈ కాలం ఇలా ఆగిపోదు

ఏ పరిచయాలు శాశ్వతం కాదు..

జ్ఞాపకాల సంపదలో

దాచుకున్నవే ఎక్కువ..

నువ్వు, నేను అనే మనం

మన మనసుకు మాత్రమే పరిచయం..

కలిసి రాసుకున్న రాతకి

భవిష్యత్తు లేదు..

అనుభవాలలో దోచుకున్న

అనుభూతులు దాగను అంటున్నాయి..

చెరి సగమని 

చెరిపేద్దామనుకున్న అవి చెరగవే..

ఓయ్....

కలిసి రాని కాలాన్ని కాదని..

జీవితాంతం జతగా మసలే

జ్ఞాపకాలను ఇచ్చిపుచ్చుకుందాం..

ఏమంటావు !?

✍️అరుణిమలు

తాను నేను

నిశ్శబ్దంగా మారిన మనసును కదిలించడానికి

పిలిచిందో స్వరం..

నిశ్చలంగా ఉన్న కొలనులో

అలజడి రేపుతూ..

చీకటిలో మెరిసిన

మిణుగురులా..

అలసిన మేనుని

పిల్లగాలి తాకినట్టుగా..

బీడు నేలని

తొలకరి పలకరించినట్టుగా..

రాగాలు మరచిన కోయిలకు

వసంతం కదిలించినట్టుగా..

శిలలా మారిన హృదయాన్ని

శిల్పంలా మలిచేటట్టుగా..

మాటలు మరచిన బొమ్మకు

పలుకులు మళ్ళీ నేర్పగలవా..

అలసిన మనసును

లాలించడం నీ తరమేనా..

ఎదురు చూపు లేని చోట

వెనుకటి జాడలు చెరిపేయగలవా..

అన్ని ప్రశ్నలే..

గాయం చేసినంత తేలిక కాదు

గతాన్ని తుడిచేయడం అంటే..

మళ్ళీ మొదలైన కథకు

ముగింపు ఏమై ఉందో ఈసారి..

✍️అరుణిమలు

తాను నేను

నన్ను వెతుకుతూ వచ్చిన‌
నీ ఆలోచనలు ఏదో చెబుతున్నాయి..

మనసు విన్న ఊసులకు
మాటలు నేర్పేది ఎలా..

ఆ మాటలను
అక్షరాలలో పొదిగేది ఎలా..

✍️

అరుణిమలు

తాను నేను

బాధ కూడా బాధ్యతే కదా

ఇష్టం మిగిల్చిన నష్టమే బాధ

వేదనంత వేడుకలా

నిరాశాలన్ని కానుకలా

జ్ఞాపకాలన్ని గతంలో నుండి ఊరిస్తూ

నిట్టూర్పులేమో రేపటి వైపు నడిపిస్తుంటే

అద్దుకున్న నవ్వులలో

అర్థం లేని వ్యధను అనుభవిస్తున్న

అద్దంలో నీ రూపం

అందుకో లేని ఆశలు నావి

నాడు నీడలా నేటికి నాతోనే ఉంది

కళ్ళకు ఎదురుగా చేతికి చిక్కనంటు

ఆహ్వానించే మనసు లేదు

అక్కున చేర్చుకునే ఆలన లేదు

ఐనా కూడా

బాధ అమృతంలా మారి

ఆయువు పోస్తుంది..

ఈ వాడిన మోడులో

ఏ వసంతాల రాక రాసి ఉందో అని

✍️అరుణిమలు

తాను నేను

ఆదమరిచేంత నిద్ర

అర్ధించిన అందడం లేదు..

పగలంతా 

నా నుండి నేను పారిపోతున్న..

ప్రతీ రాత్రి 

నీతోనే నా ప్రయాణం..

నీ పేరు పలకలేదు

నిన్ను వరసతో పిలవను లేదు..

ఐనా ధ్యాసంతా నువ్వే

తలపంతా నీకోసమే..

కోపం లేదు

అది నీకు చెప్పాలని లేదు..

బాధ ఉంది

కానీ నీకు చూపించాలని లేదు..

నిన్ను అడగడానికి

చెప్పడానికి కూడా ఏం లేదు..

ఐనా 

ఎందుకో ఇంకా ఈ చింత..

నువ్వు అనే 

కోరికే చచ్చిపోయింది..

నీ పిలుపు వినిపిస్తే

ఆనాడు మనసు పురి విప్పేది..

నీ తలుపు 

పెదవులపై నవ్వులను మెరిపించేది..

నీ జ్ఞాపకం

సిగ్గులను పూయించేది..

ఏది

ఇప్పుడు

ఏది లేదే

నీ పిలుపు కూడా

నిస్తేజంగా

నీ పలకరింపు కూడా

అతుకులుగా

ఇంతలా 

ఎప్పుడు నా మనసును మార్చేసావు..

నవ్వులు లేవు

సరదా లేదు

ఆటలు లేవు

అల్లరి లేదు

ఉన్నాను అంతే

నీ పరిచయానికి గుర్తుగా

నువ్వు వదిలిపోయేలా చేసావు

నా మనసు నన్ను వెలివేసింది

నువ్వు ఏమన్నా

పడమంటుంది అది

పడలేను అంటా నేను

అందుకే హింసిస్తుంది..

నా మనసును

నాకే శతృవును చేసావుగా

నువ్వు లేని లోటు

అది పూడుస్తుంది

దండిస్తూ

బాధిస్తూ

వేదిస్తూ

✍️ అరుణిమలు

తాను నేను

కొన్ని ఆశలు, ఊహలు

కాగితం పడవలు లాంటివే..

ఆశించటానికి అందంగా

అందుకోవడానికి అక్కరకు రాకుండా ఉంటాయి..

కొన్ని పరిచయాలు కూడా

ఈ పడవ ప్రయాణం లానే మిగిలిపోతాయి..

ఆనంద పడినంత సేపు

సాగదు ఆ పరిచయాల‌ పయనం..

అందినట్టే అంది

మునిగిపోయే బంధాలు అవి..

ఏ అలలు లేవు ఆపడానికి

ఏ తీరం లేదు కోతకు..

కనిపించని తుఫానులు

కట్టిపడేసే అభిమానాలు అడ్డు పడతా ఉంటాయి..

మళ్ళీ మళ్ళీ ప్రయత్నించినా

ముందుకు

సాగేవి కావు ఆ పరిచయాలు..

✍️అరుణిమలు

తాను నేను

మనుషులను చదివే విద్య నేర్చావు 

కానీ మనసులను చదవడం ఎలాగో తెలుసుకోలేదు..

నటించే అందరిని 

అమాయకులు అనుకునే నువ్వు..

నేనింతే అనే వారిని 

అబద్దమని చదివావు..

నీ తారుమారు లెక్కలతో

మనసును ఎందుకు తూట్లు పొడుస్తావు..

ఒకసారి నీ అంచనాలకు

పడ్డ మార్కులు ఎన్నో చూడు..

ఎంత నేర్పరివో

తెలుస్తుంది..

నిన్ను నిందించాలని లేదు

నిజం చూపించాలని ఉంది..

నీ గిరిలో 

నువ్వు ఉండిపోతున్నావు..

నువ్వు కావాలి అనే వారు

నీకోసం రావడం

నీ వలనే దూరం జరగడం..

ఎందుకో ఒకసారి ఆలోచించు ??

ఎప్పుడు 

వెళ్ళిన వారు తిరిగి వస్తారు అనుకోకు..

వెనక్కి రావాలని ఉన్న

రాలేనంతగా మనసు విసిగిపోవచ్చు..

భరిస్తుంది కదా అని కొడతా ఉంటే

రాయి కూడా ఒకరోజు పగిలిపోతుంది..

✍️అరుణిమలు

తాను నేను

కౌగిళ్ళ కారాగారంలో

కొత్త కాపురం..

నీ ఆలోచనల పరవళ్ళలో

తీరం చేరని పయనం..

ఆకలి మనసుకు

ఇరు దేహాల నైవేద్యం అవుతుంటే.. 

నీ ఊహల స్నానాలలో

ఊసులే మరిచారయ్యో..

గాలి చొరబడని చోట

మౌనం చేసే సంతకాలు..

రాతలు కానివి

అక్షరాలు చేర లేని భావాలు..

ప్రతీ రేయి

ఒక రచనైతే..

ప్రతీ రాత్రి

ఇక జాగారమే..

✍️అరుణిమలు

తాను నేను

కసురుకున్న చేయే‌ కన్నీరు తుడిస్తే 

బాధ కూడా హాయిగా ఉంటుంది ఏమో..

బాధ అంటే బయటకు చూపించేదే కాదు 

మౌనంగా భరించేది కూడా..

పంచుకున్న తరగనంత బాధ

ఎవరితో పంచుకోలేని గాధ

ఉరమని మేఘంలా ముసురేసి ఉంది..

నువ్వు మిగిల్చిన గాయాల నొప్పిని కూడా

నీకు కనపడనివ్వాలని లేదంటే..

నీ సానుభూతి వద్దు

నీ సాన్నిహిత్యం కోరడం లేదనేగా అర్థం..

అది నీకు వేసిన శిక్ష కాదు

తనకు తాను వేసుకున్న శిక్ష..

ఆ మనసుకు నువ్వు

ఏం ఇచ్చావో..

అదే అనుభవిస్తుంది..

తాను తనలా లేదంతే

కానీ ఉంది...

నీకోసం కాదు

నీ వలనే...

✍️అరుణిమలు

తాను నేను

నువ్వు నాకొద్దంటు

మనిషిగా నిన్ను వదిలిపోయా

కానీ మానసికంగా ఇంకా అక్కడే ఆగిపోయా

నేను తెంచుకోలేని బంధానివి నువ్వు

నాలో దాచుకున్న ఆశవు నువ్వు

మనంగా ఉండాలి అంటే

నన్ను నేను ఏమార్చుకుని

నిన్ను మెప్పించేందుకు నటించాలి..

నటించే చోట ఉండేవి బంధాలు కావు

బంధీఖానాలు అవి..

ఏనాడైనా నీ జ్ఞాపకాలను నేను కదిలించితే

నువ్వు వెనక్కి తిరిగి చూస్తే

నేను ఇంకా అక్కడే కనపడతా...

నేను ఆగిపోలేదు, ఆగిపోను అని నిన్ను నమ్మించాలనే...

మనసు గొంతు నొక్కేసి

నా అక్షరాల దారిని మార్చుకుని కదులుతున్న..

ఆవేదన అంతరంగంలో ఎగసి పడుతున్న

అలలా మళ్ళీ మళ్ళీ పడి లేస్తున్న...

నేను ఆగిపోయాను

కానీ ఇంకా నువ్వే కావాలి అని కాదు

నిన్ను వదులుకుని కదలడం తెలియక..

ఆగిపోయాను

ఆకలి, దప్పికలు మరచి..

ఆవేదన నిండిన మనసు గతిని 

నీకు విన్నవించాలని కూడా కాదు

శిక్ష అనుభవించేయాలని..

ఆయుధాన్ని వరిస్తే

వేటు వేస్తుంది, గాయాన్నే చేస్తుంది కదా..

✍️అరుణిమలు

తాను నేను

కథలో రాకుమారుడివి అనుకున్న

కాదు నా కల్పనలో ఒక ఊహవి మాత్రమే నువ్వు

నేను మెచ్చిన వ్యక్తిత్వాన్ని

నీ రూపంగా మలుచుకున్న

అందుకునేమో నీకు నా దృష్టిలో

నాకన్నా ఎక్కువ చోటిచ్చా

వాస్తవానికి నువ్వేంటో తెలిసినా

నేను నిన్ను నా అక్షరాలలో రచించిన తీరు వేరు

నిజమే... నిన్ను నిన్నుగా

స్వీకరించాలని అనుకుని ఓడిపోయా..

నీతో కొన్ని జ్ఞాపకాలని వెనకేసుకుందామని

నీ వెంట పడిన ప్రతీసారీ

నువ్వేంటో నువ్వు చెబుతానే ఉన్నావు..

కానుకలు ఏమడిగా

కాసంత విలువ

కూసంత కాలం..

అవి కూడా ఇవ్వలేని పేద వాడివి

అవును... నిజమేగా..

నా ఊహలు వాస్తవాలు కావని తెలిసినా

వలపుని చంపుకోలేక పోయా

ఏదో రోజు అర్థం చేసుకుంటావు

ప్రేమంటే ఏంటో అని ఎదురు చూసా

నువ్వు కల్పనివి కదా

నీ నుండి ఆశించడం

నీడని నిజమనుకోవడం ఒకటే..

✍️అరుణిమలు