తాను నేను

కొన్ని రాత్రులు 

శాపాలై వెంటాడుతాయి..

లోకమంతా నిదురిస్తే

కొన్ని మనసులు మేల్కొని ఉంటాయి..

కటిక చీకటిలో అంతర్యుద్ధం

గాయాలను గుచ్చి గుచ్చి లేపుతుంది..

గతం మిగిల్చిన ఆనవాళ్ళు

మనసును చీల్చి ఛిద్రం చేస్తుంటే..

బాధతో బిగ్గరగా అరవాలి 

అనుకున్న స్వరం..

చీకటిని చూసి

హత్తుకుని ఏడ్చింది..

ప్రతీ రాత్రి ఓదార్చుతునే ఉంది

కానీ కన్నీరు ఇంకిపోలేదు ఇంకా..

పగటి వేషం నవ్వులలో

రాత్రి వేషం నిర్వేదంలో

గడిచిపోతుంది కాలం..

✍️అరుణిమలు