తాను నేను

రాత్రి మేల్కొంటుంది

నీ కౌగిలిలో చేరాక..

ఆకతాయి అల్లరేదో

అల్లేస్తుంది మేనును..

పెదవుల లిఖించే

భాషకు లిపి లేదు కానీ

భావం తనువుకు తెలిసిపోతుంది..

మనువాడిన మనసులు

మరో లోకంలో విహరిస్తూ

యుగాలను దాటి‌ పోతున్నాయి..

చుక్కలన్ని మేనిపై 

వలపు కానుకులుగా మెరిసిపోతున్నాయి..

కరిగిపోతున్న కాలంలో

కలిసిపోయింది ఒక కావ్యం..

నిశ్శబ్ద యుద్దంలో

గెలిచింది మరో ఉదయం..

✍️అరుణిమలు

(కరోనా కలవరంలో కూడా ఇలా రాయగలిగానంటే పర్వాలేదు బుర్ర పదునుగానే ఉంది ఇంకా...)

తాను నేను

మిస్ యు పదం చిన్నదే

చెప్పడానికి ఇంకొక పెద్ద పదం లేదు..

ఎంత చెప్పిన నేను వివరించలేను కూడా 

ఎంత మిస్ అయ్యానో అని..

నాలో నేనే ఎవరికి చెప్పుకోలేని 

పంచుకోలేని బాధవి నువ్వు, సంతోషానివి నువ్వు..

నీ జ్ఞాపకాలలో నా ప్రయాణం

ఒంటరిగా సాగలేదు ఏ క్షణం...

ప్రతీ ఆలోచనలో ప్రతీ పనిలో 

నిన్ను కలుపుకుని‌ బాధ పడ్డా, 

మురిసిపోయా కూడా..

నువ్వు ఎందుకు కలిసావని ప్రశ్న వేసుకున్న

నా మనసుకు ఒక తోడుగా ఉండటానికి అనుకున్న..

మన మధ్య ఏముంది అంటే 

ఇదని చెప్పలేం...

చెప్పడానికి చూపించడానికి ఏం లేదు..

కానీ ఏదో ఉంది

ఒకరినొకరిని కలిపి ఉంచుతుంది..

ఇది అదేనా

అది ఇదేనా..

✍️అరుణిమలు

తాను నేను

నా సంతోషం లోనే కాదు

నా కష్టంలో

బాధలో

నిరాశలో

ఆశలో కూడా నువ్వు గుర్తు వస్తావు..

అసలు మరచిపోతే కదా

గుర్తు తెచ్చుకోవడానికి..

అంటే...

నా కష్టం, సుఖం, ఆలోచనలు, అభిప్రాయాలు అన్ని నీతో పంచేసుకుని...

నీ దగ్గర ఓదార్పు పొంది, సలహాలు తీసుకున్నానని కాదు..

మన మధ్య అంత సమయం ఎప్పుడు లేదు

పలకరింపులు కూడా ముక్తసరే..

ఏదైనా ముందు నీతో పంచుకోవాలని ఉంటుంది

కానీ ఎప్పుడు నిరాశే మిగిలింది..

ఆశ పడటం 

అంతలోనే నిరాశ పడటం 

అలవాటు ఐపోయింది..

ఏ విషయం లోతుగా మాట్లాడుకోము..

మన మధ్య మాట్లాడు కోవడానికి ఏది లేనట్లు..

ఎక్కడ మనం ఇంకా ఇంకా దగ్గర అవుతామేమో అని నేను...

ఎక్కడ నీ ఇష్టం బయట పడిపోతుందో అని నువ్వు అంటీ అంటకుండా తిరుగుతున్నాం..

ఒకరి ఆలోచనలు ఒకరికి తెలుసు...కానీ బయట పడం..

ఒకరికొకరం దూరంగా ఉండటానికి పడే కష్టం తెలుసు కానీ కలవము..

బాగా నటిస్తున్నాం ఇద్దరం

ఎవరిని మెప్పించడానికో మరి..

రాత రాయని ఆ దేవుడినా

రాతలో ఉన్న మన బంధాలనా

✍️అరుణిమలు

తాను నేను

ఆశగా ఎదురు చూసిన కాలం
తోడుగా ఉంటా అంటూ వచ్చింది కాసేపు..

ఎన్నో కబుర్లను
తీపి తీపి తాంబూలాలను
పంచింది...

చిలిపి తగాదాల ఘాటు
చెక్కిలిని తాకిన కానుక
చేతిలో చేయి వేసిన నమ్మకం..

ఇంత అందమైన వాతావరణంలో...
ఎదలో ఏదో ఆందోళన..

కాలాన్ని ఇలా ఆగిపొమ్మనే చిన్న కోరిక
మాటల్లో చెప్పలేని దిగులు
నువ్వు లేని ఘడియల్లో నన్ను భయపెట్టే ఏకాంతం
ఉక్కిరిబిక్కిరి చేసే నీ ఆలోచనలు
మళ్ళీ నీ రాకకై ఎదురు చూసే చూపులు
ఒంటరితనాన్ని వెక్కిరించే నీ ఙ్ఞాపకాలు..

నన్ను పరీక్ష పెట్టడానికి ఇవన్నీ సిద్ధం
వాటిని ఎదుర్కొనేది ఎలా అనే
ఆలోచనల యుద్ధం చేస్తుంట అంతరంగాన‌‌..

చెప్పలేని బాధని
చూపించలేని అసహనాన్ని
పెదవి చివరన చేరగానే చిరునవ్వగా మార్చేస్తుంటా..

నా చిరునామా నువ్వే కావాలని
బ్రహ్మ రాయని రాతని చెరిపేయాలని..

మనసున ముడివడిన ఈ బంధం
మట్టిలో కలిసే వరకు తెగిపోదని..

ఎన్నో ఎన్నో చెప్పాలని ఉంటుంది
అన్ని మనసు గుమ్మంలో మౌనంగా ఆగిపోతున్నాయి..

చెరిపేదెలా...నా ఎద గోడ పై చెక్కిన నీ రూపాన్ని
చెప్పేదెలా...చెమ్మగిల్లిన గుండెల్లో ఊపిరి నువ్వే అని

ఇది అక్షరం కాదు
నేను నాతో పంచుకునే
నీ భావన..

ఐతే నువ్వు లేదా
ఈ అక్షరమే నా వ్యసనం
నాకు లేదే ఇంకే వ్యాపకం..

✍️అరుణిమలు

తాను నేను

మన మధ్య ఎడబాటు 

కలవర పెడుతుంది..

నిన్ను పోగొట్టేసుకున్నాన

పోగొట్టుకుంటున్నాన అని..

దూరంగా ఉంటే 

ఈ భయం..

దగ్గరగా ఉంటే

ఎప్పుడు ఏ దూరం ఏ రూపంలో వస్తుందో 

అని భయం..

ఎందుకోయ్ ఇంత అభద్రత

మన మధ్య మాటలకు మనమే సాక్ష్యులం అ‌నా..

లోకానికి తెలియని బంధంలో బందీలుగా ఉన్నాం

పంచుకునేది ఎంతకాలమో ఈ బాధ్యతలు..

మనసులు వేసిన ముడిలో 

ఏ నూలుపోగు జారిపోదుగా..

ఎదను కట్టుకున్న కోటలో

ఏ ఆక్రమణలు, దోపిడీలు జరగవుగా..

మన కలల ప్రపంచంలో

ఏ కల్పనల కల్లోలం చెలరేగదుగా..

జతకట్టిన మన ఆత్మలలో 

ఏ విష భీజాలు మొలకెత్తవుగా..

ఎదలో ఎన్నో కలవరాలు

నీ తలపుల సరోవరంలో స్నానమాడుతుంది 

మనసు ఇలాగే...

✍️అరుణిమలు

తాను నేను

నిన్ను తాకిన ఏ గాలో

నన్ను ఊహగా వచ్చి పలకరించింది..

నువ్వు వస్తావని 

వస్తున్నావని

ఎదకు కబురు పంపినట్లు..

మనసు గుబులుకు

పరిమళాలను అద్దుతు..

నీ తలపులలో విహరిస్తున్న

మనసు 

నీ పిలుపుతో మేల్కొంది..

సుడిగాలై చుట్టేస్తావోయ్

సుదూర తీరాలలోకి నన్ను చేర్చి..

 

గురుతులెన్నో వదిలేస్తావు

నీ ఙ్ఞాపకాలుగా దాచుకోమని..

కలలా వచ్చి

కడలిలా కదిలించి

కను సైగ చేసి కదిలి పోతావు..

నిలిచిపోవా ఇక్కడే

అని‌ మనసు మౌనంగా అంటుంది..

నీకు వినిపించదు

నాకు అనాలని‌ అనిపించదు..

కానీ... 

మనసు వేసే ప్రశ్నలను

మౌనంగా తుంచేస్తుంటా..

నీ ఎదుట

నవ్వులను విరబూయించేందుకు..

✍️అరుణిమలు

తాను నేను

#తాను...

అలిగి దూరంగా ఉంటావో..

కోపంతో కాదనుకుంటావో..

అసలు నన్ను వద్దని అనుకుంటావో...

ఏమనుకుని నువ్వు నన్ను వదిలి పోయిన..

నీకు రావాలని అనిపించిన రోజున..

నన్ను వెతుక్కుంటూ రా..

ఎప్పుడు వచ్చినా, 

అది జీవిత చివరి అంచులలో నైనా.. 

నీ చోటు పదిలంగా ఉంటుంది..

నా మనసు ఇప్పుడు ఎలా ఉందో, 

అప్పుడు అలానే ఉంటుంది నీకోసం..

నువ్వు నా ఇష్టం

నువ్వు నా కష్టం

భరించగలను చిరునవ్వుతో..

నీపై కోపం క్షణికం

నీకై నా భావం సజీవం..

మాటిస్తున్న..

మాట తప్పడం అంటే మరణించడమే 

అనుకున్న నీ వాడు..

ఎదురు చూడగలను

ఏదో రోజు తప్పక ఎదురు పడతావని..

✍️అరుణిమలు