తాను నేను

రాత్రి మేల్కొంటుంది

నీ కౌగిలిలో చేరాక..

ఆకతాయి అల్లరేదో

అల్లేస్తుంది మేనును..

పెదవుల లిఖించే

భాషకు లిపి లేదు కానీ

భావం తనువుకు తెలిసిపోతుంది..

మనువాడిన మనసులు

మరో లోకంలో విహరిస్తూ

యుగాలను దాటి‌ పోతున్నాయి..

చుక్కలన్ని మేనిపై 

వలపు కానుకులుగా మెరిసిపోతున్నాయి..

కరిగిపోతున్న కాలంలో

కలిసిపోయింది ఒక కావ్యం..

నిశ్శబ్ద యుద్దంలో

గెలిచింది మరో ఉదయం..

✍️అరుణిమలు

(కరోనా కలవరంలో కూడా ఇలా రాయగలిగానంటే పర్వాలేదు బుర్ర పదునుగానే ఉంది ఇంకా...)