Thursday, 15 February 2018

తాను నేను

ప్రేమికుల రోజట.....
అస్తమయం ఎరగని నా ప్రేమకు ప్రతీ ఉషస్సు ఆయువును పెంచుతుంది....
నువ్వనే వెలుగు నీడలలో ఆదమరచి సేద తీరుతున్న....
నీ పేరు ఎద సవ్వడై పలుకుతుంటే...
నువ్వనే ఆశను శ్వాసగా నింపుకున్నాక....
హే.....విడగొట్టి, వేరు చేసి చూపించడానికి ఏం మిగులుంది....

రెండు పదాలుగా మారిన ఇద్దరం...
రెండు తనువులను ఏకం చేసి ఒక ఆత్మగా మలిచాక....
మనమనే ఒకాశ ఆకశాన జాబిలై వెలుగుతుంటే...
ఈ బంధనానికి ప్రేమ అనే ముడివేసాక....

ప్రతీరోజు ప్రణయాల నడుమ ప్రేమ యాత్రలు జరుగుతునే ఉన్నాయి....
బుజ్జగింపుల జోలపాటలన్నీ నీ ఒడిలో వింటూ ఉంటే...
నా పెదవికి వెలుగులు అద్ది లోకమంతా చీకటై పోయింది...

ఓయ్.....నిన్ను తలవని గడియన జరుపుకోవోయ్
ప్రేమికుల రోజు....

✍️అరుణిమలు

తాను నేను

కొన్ని కన్నీళ్ళను ఆపతరం కాదు....
వదిలేయడం మంచిది...
కారణాలు అనేకం ఉన్నా
అన్నిటికి కన్నీటి చుక్క కరగదు...

అనుభవాల నలుగుబాటులో
అంతరంగం చేసే అర్చన...
చీకటిని కడుగుతూ జారుతున్న
కంటనీరు కంటికింపుగా మారుతుంది...

ఏం ఆశిస్తామొ అవే వెక్కిరిస్తాయి...
ఏం చేయకూడదు అనుకుంటామో
అవే ప్రశ్నలుగా పరీక్ష పెడతాయి...

మనలో నుండి మనల్ని విడగొట్టి
నేనుగా బయటపడటం అంటే
ఎన్ని కన్నీటి కడలలను దాటి రావాలో...

బయట పడటం అంటే...
నీ ఎదురుగా లేనేమో కానీ
నా తలపుల నిండా తలగడ నిండిన చెమ్మవై ఉన్నావని ఎలా మరచిపోను....

హద్దులు లేని పరిచయాల నడుమ నలిగే బదులు
చూసి చూడనట్టు మనసును చంపుకుని
మనిషికో నీతిగా మారిన బలహీనతల మధ్య
నేను ఇదీ అంటూ గిరి గీసుకోనా, ప్రశ్నించనా....

అవధులు లేవి అతి ప్రేమల నడుమ
లోకానికి హేళనగా కనపడే బదులు
నాలుగు కన్నీటి చుక్కలు తోడుగా మన అనే బంధాన్ని తెంచుకుని బయటపడటం మేలు కదూ....

కష్టమే.....కానీ ఆత్మాభిమానం వదులు కోవడం
ఆత్మవంచన చేసుకోవడం ఇంకా కష్టం...

✍️అరుణిమలు

తాను నేను

ఏవిటో కొంటె తలపులు కమ్ముకుంటాయి
అలా మూసుకుంటు, మోసుకొంటు నీ జాడలను...

అప్పుడెప్పుడో మనల్ని ఒకటి చేసిన ఊసులు
నెమరేస్తూ ఉండాలనిపిస్తుంది...

నే నీకు ఇచ్చిన చోటు అలాగే ఉంది....
నువ్వు ఇచ్చిన మాట మాత్రం లేదక్కడ...

ఎప్పుడు ఉరుమై ఉరుముతావో..
ఎప్పుడు కురిసి, తడిపేసి పోతావో...

మెరిసే మెరుపువే కంటికి...
ఎదురు చూసే మనసుకు మాత్రం పిడుగువే...

నీ కోసం వెతికిన దారులలో ఎండమావివై కనిపిస్తావు...
నా దారిన నే పోతే ఎదురు పడతావు....

ఊరించేది నువ్వే....
ఉసూరనిపించేది నువ్వే....
కాస్త నిదానించవోయ్ కావలసిన వారి కోసం...
కాస్త కన్నెర్ర చేయవోయ్ ఈ దూరాల పై...

✍️అరుణిమలు

తాను నేను

గాలి వచ్చి నను తాకుతూ అంది, నాతో ప్రయాణించవా అని...
కల్మషాల లోకాన్ని వదిలి కాసేపలా సీతకోకలా అనుభూతుల రంగులను అద్దుకుని కదిలా....

అప్పుడే విరిసిన తావులన్ని పసిపిల్లల నవ్వుల్లా కళకళలాడుతూ ఉన్నాయి...
అమ్మ ఒడిలా తనను తాను మలుచుకున్న మహావృక్షాల నడుమ అలిసిన పాపాయిలా సేద తీరుతూ....

తూనిగలు మోసుకొచ్చిన కథలను వింటూ...
పడుచు పిల్ల వయ్యారాలకు మూలం మేమే అంటూ పైరు కొనలు గాలికి నాట్యం ఆడుతా ఉంటే...

పంట కాలువలో అప్పుడే ఈత నేర్చిన చేప పిల్లనై...
ఏ చిగురుల చాటునో చిలక ముక్కుకు చిక్కని జాంపండుని అందుకని...

వగరైన నేరేడు కోసం ఆ చిటారు కొమ్మను అందుకోలేక ఊరించే ఉసిరిని కసిరి కొట్టి అందుకొని బుగ్గన పెట్టుకొని...

వాలే పొద్దులో తోడుగా వచ్చిన మిణుగురుల స్వర్ణ కాంతిలో తారలను లెక్కపెడుతూ నిద్దరోతూ ఉంటే....

ఇది కాదా అనుభూతి అంటే.... ఇంతకన్నా ఇంకేం కావాలి ఈ మనిషికి అని ప్రశ్న వినిపించింది....

✍️అరుణిమలు

తాను నేను

ఏకాంతాన్ని కౌగిలించుకొని ఉన్న
శూన్యంలో ఒంటరినై....
సత్యా అసత్యాలు కూడా ఒకేలా కనిపిస్తున్నాయి...

కనులు మూసి ఉన్నానా, తెరిచి ఉన్నానో తెలియని మది గుడారంలో ఓ మూలగా...
దిశలు ఎరుగని, దారులు లేని చోట అజ్ఞాతవాసం...

నాలో నేను ప్రయాణిస్తూ, నన్ను నేను తొంగి చూస్తూ...
అనంతమైన లోతులను తాకే ప్రయత్నంలో అలసి కన్నీటితో దప్పిక తీర్చుకొని సేదతీరుతున్న...

ఆశనిరాశల, గెలుపోటముల సంభరాలు మౌనంగా జరిగిపోతున్నాయి...
నిండుగా ఉన్న సరస్సులో ఒక మంచు బిందువు తాకిడికి రేగిన అలజడిలా తేరుకున్నానా చుట్టూ వెలుతురే...

నాతో నేను సాగించే ప్రయాణానికి విరామం మరో వెలుగు రేఖల అనుభవానికి...

మళ్ళీ వస్తా నన్ను నేను నిశితంగా పరిశీలించడానికి....నిస్సిగ్గుగా ప్రశ్నించుకోవడానికి...

✍️అరుణిమలు

Friday, 9 February 2018

తాను నేను

అన్ని పంచుకోలేం
అన్ని దాచుకోలేం
చెబితే కానీ తెలుసుకోని నీకు ఏమని చెప్పను...
చెప్పకనే గ్రహించగలవు ఎందుకంటే
ఇక్కడ ఉన్నది నిన్ను దాచుకున్న నీ మనసు కనుక...

నిన్ను ఊపిరిగా నింపుకున్న, మనసు నలుగు బాటు నీకు తెలియదా...
తెలిసి తెలియని నీ నటనల మధ్య... నువ్వు పొందింది ఎంతో కానీ నన్ను నేను కోల్పోయాను నీ దగ్గర...

బదులు రాని ప్రశ్నలు సంధించేది...
బరువెక్కిన గుండెను కుదుటపరిచేందుకే...
కానీ,కుదురు లేని ఈ మనసుకి నిత్య జాగారాలే...
నిత్య అభిషేకాలే నీ నామార్చనతో...

జారే కన్నీటి చుక్కకి బదులు కోరను
అనుభూతికి, అనుభవానికి, ఆశించిన దానికి
నడుమ జరిగే సంఘర్షణకు అందిన ఫలితం కనుక...

అలాగని నన్ను నేను సముదాయించి...
మరుపు మాటుకు పోనూ లేను...

✍️అరుణిమలు

తాను నేను

కలిసుండటం అంటే రెండు దేహాల సహా జీవనం కాదు....
నువ్వు నాతో ఉన్న, లేకున్నా నా స్థానాన్ని కబ్జా చేయడం...

తలపులో తిష్ట వేసుకుని కూర్చోవడం
చెరగని జ్ఞాపకాల కానుకలు
చెదరని ఆశలు
ఎదురు చూపుల వశమై పోవడం

ఈ దూరాల కొలత
శూన్యం అనిపించేంత చేరువలో నువ్వు ఉండటం...
ఆకాశంలా నా నీడగ...
అడుగడుగునా ధరణీ లా నా తోడువై...

ఊహలలో ఊరించి...
కన్నీరుగా కరిగించి...
పెదవంచున తీపి తాంబూలమై...
నువ్వెక్కడ అనే ఆలోచనను బంధించి...
నన్ను నీలో శ్వాసింప చేయడం....

మొత్తానికి నేను ...
నువ్వు రాకముందు, నువ్వు వచ్చాక అనే భాగాలుగా మిగిలిన తోడును....

✍️అరుణిమలు

తాను నేను

చిరుగాలులకు ఏమని సెలవిచ్చావోయ్....
సవ్వడి లేకుండా నన్ను చేరి గమనిస్తున్నాయి....😍😍

నీ ఊహల వలె కంటికి చిక్కని ఈ గాలి
నీ శ్వాసను తలంపుకు తెస్తుంది
మైమరచిపొమ్మని....💘💘

ఈ చిగురాకుల కొనల తాకిడిలో
ఏముందోయి...😍😍
ఒంటికి తుళ్ళింత...కంటికి కలవరింత ❤❤

అలజడుల సుడులు సరి గంగ తానాలు ఆడమంటున్నాయి...💓💓
నీ సువాసనలు నిండిన ఆ గాలిలో
తడిసి ముద్దవుతుంది ఈ మనసు...💕💕

పెదవుల నుండి జారువాలని పదాలను
గాలిలో లిఖిస్తూ ఉన్న....✍️✍️

అందుకోవోయ్....అందని చిన్న దాని
భావాల బరువును....♥️♥️
పూరించవోయ్ మనం అనే వాస్తవాన్ని...💑💑

పత్రాల సాక్షిగా ప్రణయ లేఖలు ...💌💌
చిటారు కొమ్మన మిఠాయి పొట్లాలు కావోయ్...
ప్రేమాక్షర సుగంధాలు ఇవి...💗💗

✍️అరుణిమలు

తాను నేను

మనసుకెంత యాతనో... నీ తలపుల పలుకులకు దూరంగా ఉంటే....
మరుపుకెంత మురిపెమో... నీ, నా ఎడబాటును చూసి.....

మురిసే నవ్వుల సడిలో నడచి....
మురిపాల పరువాలలో తానమాడితే...
చలి కొండెక్కి, కొంగును కసురుతుంది కప్పుకోమంటూ...
చీకటి కనుపాపలో నువ్వు జీవం పోసుకుంటుంటే...

నేనున్నది నీలోనే అన్న భావం....
నా బతుకును నీకు జత కట్టి పొమ్మంటుంది...❤❤
నీ ఎద సింహాసనం కన్నా ఇంకేం కావాలోయ్....
ఈ చిన్ని మనసుకు...😍😍

✍️అరుణిమలు

తాను నేను

ఒకడుగు నువ్వు......ఒకడుగు నేను వేస్తేనే మనం కలిసేది.......లేదంటే నాది అహమో, ఆత్మాభిమానమో తెలియదు కానీ వెనుతిరిగి పోవడం కష్టం అయినా కూడా ఆ దారినే ఎంచుకుంటా.....

కారణాలు తెలియని దూరం కానరాక పోయినా కంటికి, మనసుకు మాత్రం కష్టంగా కనిపిస్తుంది...... ఆమడ దూరం నువ్వు గీస్తే కోసుల దూరం నే జరిగిపోలేనా హుందాగా.....

✍️అరుణిమలు

తాను నేను

నువ్వు కసిరితే.... నా చిరునవ్వు ముడుచుకుంది...
నువ్వు నవ్వితే.... నా మనసు నేలపై నిలవనంది...
నువ్వు కను సైగ చేస్తే.... నా మోము విరిసి మురిసింది...
నువ్వు నుదురు ముడి వేస్తే.... నా పెదవి ముని పంటి కింద నలిగింది...!!!

నాలా నేను...
నాకోసం నేను....
ఉండాలనే ప్రయత్నాల అన్నింటిలో ఓడిపోయా...
అందుకే నీలా కాకున్న నీవై ఉండిపోయా, నే ఇలా...

✍️అరుణిమలు

Friday, 2 February 2018

తాను నేను

అక్షరానికో బింధువు ఆవిరి అవుతుంది...
ఎదను దిగంతాల అంచులకి తీసుకు పోయి...
అటా, ఇటా అనే ప్రశ్నల నడుమ...

నిజాలను అగాధాలుగా చూపిస్తూ...
వాస్తవాన్ని జీర్ణించే శక్తిని నే ఇస్తా వెనక్కి రమ్మంటూ...

అక్షరాల వారధిని రహదారిగా మలచి చూపిస్తుంది...
మేమున్నాం పంచుకునేందుకంటూ...

మూడో కంటికి చేరనివ్వం అంటూ భరోసాని ఇస్తూనే...
కాగితాన్ని భుజానిగా మలచి ఆసరా ఇస్తున్నాయి...

ఊతగా కాదు నీ బలమై ఉన్నామంటూ....
బరువెక్కిన ఎదను తేలిక చేస్తునే ఉన్నాయి...

కరిగిన ఆ భావాలు సిరా చుక్కగా మారుతూ పదాలను పేరుస్తున్నాయి...
ఈ అనంత లోకంలో ఏకాకిని కానోయ్....నువ్వే అక్షరానిగా మారుతూ నాతో ఉన్నంత వరకు....

✍️అరుణిమలు

తాను నేను

నిదురకు పోతే....కలతవి అవుతావు
నిదుర చెదిరితే.....ఎడబాటువు అవుతావు
కలే కంటే కంటికి...... అంటిన కాటుక అవుతావు

నిన్నేనోయ్..... ఎక్కడున్నావోయ్ అని పిలిస్తే
ఇక్కడేనోయ్ అంటూ బదులొచ్చింది నా మది నుండి
😍😍😍

నీ తోడు కన్నా.....నీ తలపు బాగుందోయ్
దూరం అవుతావనే..... భయం లేదు
కోల్పోతానన్న భ్రమ లేదు....!!!

✍️అరుణిమలు

తాను నేను

క్షణాలు
నిమిషాలు
గంటలు
రోజులు
సంవత్సరాలు
గడచి పోతున్నాయి తమకేం పట్టనట్డు....
కానీ మనసు మాత్రం ఎక్కడో ఆగిపోయింది....

అక్కడే....నువ్వు కలిసిన ఆ చోటనే...
గిరి గీయని బంధం గాయాలు పాలు చేసి వేడుక చూస్తుంది...

అయినా(ఇప్పటికీ) నీ పేరు పలుకుతుంటే అదే తీయదనం..
నీ తలపుల మునకలలో మైమరచి పోవడం..
నీ ఊహ ఊపిరి ఆడనివ్వదు..
నీ వలపుల జ్ఞాపకాలు విస్తరిస్తూ పులకిస్తున్నాయి...

నీ అనుభవాల ఆరగింపుతోనే రోజు గడిచేది...పొద్దు పొడిచేది..
ఎందుకిలా....ఎందుకో ఇలా....
నీకు లేని ఈ తపన నాకెందుకో...

నాకే ఎందుకిలా....
చల్... అని పంపేయాలని ఉన్నా...
చేతకాని పనికి మూల్యం చెల్లిస్తున్న...
ఇలా నీ భావాల బంధనంలో బంధీనై....

✍️అరుణిమలు

తాను నేను

ఎదురు చూసినంత కాలం కూడా నిలవదు సంతోషం...
నత్త నడకన నడిచిన కాలం కాస్త.....నీటి బిందువు లా జారి పోతుంది....
పట్టి ఉంచేవి కావు....పట్టు జారేవి కాదు బంధాలు...
నిర్లక్ష్యమా..... కాదు చిన్న తాకిడి జాలు విలవిల లాడేందుకు...
పట్టువిడుపుల మధ్య నలిగే మదిని ఓదార్చేది చెంపను తాకిన చెమ్మే....

ఆత్మ ఉంది దానికి అభిమానం ఉంది....
ఇష్టం ఉంది దానికి కనికరం ఉంది....
కన్నీరు ఉంది దానికి కారణం ఉంది....
మనసుంది దానికి నోరు మాత్రం లేదు...

పదిమందిలో ఒకరుగా ఉండగలం...
ఒంటరిగా ఉండగలం....
కానీ అవసరంగా మాత్రం ఉండలేం....

✍️అరుణిమలు

తాను నేను

చలి తాపాన్ని చెరి సగం పంచుకుందాం...

చెలి చీర అంచుకు చిరు గాలిని ముడి వేసేద్దాం...

చీకటి పానుపు పై తార చంద్రులం అవుదాం...

చిలకలు చుట్టిన నెలవంక వై చిన్నదాన్ని చేధించకోయ్‌‌‌...

జయాపజయాలన్ని వేకువజాముకు మంచు బిందువుల్లా కరిగిపోతూ...

ఉదయిద్దాం మళ్ళీ ఏలేటందుకు మనస్సులను...

✍️అరుణిమలు

తాను నేను

ఎవరు నువ్వు.... అనే ప్రశ్న కొన్ని లక్షల సార్లు సందించుకున్న....
ఏ ఋణానివని వెతుకుతూ నా గడపన కాలు మోపావు !?

ఏ ఆశల దాహాం నా గుమ్మం దారి నీకు చూపించింది..!!
ఏ ఇష్టం నిన్ను నన్ను పెనవేసింది..!!

ఏ అవసరం నిన్ను నా ముంగిలికి ముడుపు కట్టింది..!!
ఏ ఆటకు తోడు కావాలని నా దడి దాటి వచ్చావు..!!

బాటసారి వై వచ్చి బందాన్ని పెనవేసి..!?
భరోసా ఎరుగని దారిలో నడిపించి...
బదులు దొరకని ప్రశ్నలను కానుకగా ఇచ్చి..!!

మరుపు ఎరుగని మనసులో.... మానని గాయమై వెనుతిరిగి చూడకుండా పోయావు....
అవును ఎవరు నువ్వు ????
ఎందుకొచ్చావు ????

✍️అరుణిమలు

తాను నేను

కొన్ని కలలను ఇస్తాను.......నిజం చేసి ఇస్తావా అని అడగాలని ఉంది...
కొన్ని నవ్వులను ఇస్తాను.......నీ ఎద సవ్వడిగా దాచేసుకుంటావా...
కొన్ని ఆశలను ఇస్తాను.......శ్రమ అనుకోక వాటిని సాకారం చేస్తావా...
కొన్ని కోరికలను ఇస్తాను......కష్డమనుకోక వాటికి రూపాన్ని ఇస్తావా...
కొన్ని బిడియాలను ఇస్తాను......నాకాడ దేనికని బందించేస్తావా....
నా ప్రేమను ఇస్తాను........కంచెగా మారి కావలి కాస్తావా.....

నన్నే ఇచ్చేసుకుంటున్న......నీ ఇష్టాన్ని కుంచెగా మార్చి దిద్దిన రూపాన్ని అని.......
నన్ను ఏలేసుకో నీ ఎద సీమకి రాణిని చేసి....

నీ మది పరదాల మాటున..మకుటం లేని మహారాణి నే...
నీ పెదవుల పై చెరగని చిరునవ్వు ఆభరణాని నే....

నిన్నేనోయ్.......నీ గూటిలో ఒదిగిన గువ్వని నేను
నువ్వు దాచేసుకున్న....దోచుకున్న పరువాన్ని....

✍️అరుణిమలు

తాను నేను

నీ నవ్వుల మేలుకొలుపులు...
నీ కన్నుల పడకింటిలో పవళింపులు...
నువ్వు కప్పిన రెప్పల దుప్పటి...

జోల పాడేవేళ పాల నురుగు పానుపులు...
నీ కనుల గడపన పసిపాపల చూసే ఉషోదయాలు...

నువ్వు చూపించే లోకం...
నువ్వు నడిపించే దారి...

ఆనవాళ్ళు ఎరుగని అనురాగాల సంపద...
ఇవి చాలవా, ఇవేగా నా గుప్పిట నే దాచే నువ్వు ఇచ్చే తాయిలం....

✍️అరుణిమలు

తాను నేను

కలిసిన మొదటి క్షణం బలం ఏమో కానీ....
ఏ దూరాలు చెరపని తీరాలం మనం...
ఎదురు పడితే పండిన తాంబూలం...
ఏ కోప తాపాల నీడన పడని ఆత్మీయులం...
కోసుల దూరమే నువ్వు, నేను అనే మాట...

నీ చూపుల నీడలలో అల్లరి చేస్తూ...
నీ కొంటె తనానికి సైగ చేసే జాణనై...
నీ మాటల కోటలలో కొలువై...
నీతో తగవులలో చెరిసమానమై...
నీ వలపుల చేనులో పొద్దు తిరుగుడు నై...

ఓయ్.....నీకై ఎదురు చూపులు దేనికి
నువ్వు రెప్ప చాటున మాటు వేసాక...

చూసే కళ్ళకు ఆరాటం మనమేమిటని
అంతు చిక్కని పదాలమే మనం...
ఈ పదవినోదంలో...

✍️అరుణిమలు

తాను నేను

కాలం వెనుకకు పరుగులు తీయలేదు....
కానీ, ముడి వేసిన బంధాలను తెంచి....
మునపటి చోటుకు తీసుకువెళ్ళి వదిలేయడం చూస్తే.... గతంలోకి పోయానా అనిపిస్తుంది....

అంతు చిక్కని ప్రశ్నల పరంపరలో....
సంతృప్తి లేక కొట్టుకు పోయే జవాబులు ఎన్నో....
జల్లెడ పట్టిన చేతికి అందని కారణాలు ఒకపక్క...
చేజారే వాటి కోసం దేనికే ఇంత ఆశ అనుకున్న....
ఆవేదన మాత్రం వెంటాడుతూ ఉంటుంది...

నవ్వుల దారులలో ప్రయాణాలు...
నిట్టూర్పుల ఊతకర్ర చేతపట్టి...
ఏ మనసెనక ఏ అగాధం ఉందో...
ఏ నవ్వు చాటున ఏ దుఃఖం ఉందో...

తాకిన చేతికే తడి అంటేది...
చూసే కళ్ళకు ఎన్నో ఆనందాల అందాలు...

✍️అరుణిమలు

తాను నేను

నీ చూపులను తాళగలనా...

నీ మాటలను మీరగలనా...

నీ నవ్వులను ఏరగలనా...

నీ మౌనాన్ని భరించగలనా...

నీ దూరాన్ని సహించగలనా...

నీ నిర్లక్ష్యంలో జీవించగలనా...

నీ అంటే..... నువ్వు కాదురా మనం అని....
అక్కడ నీ చర్యలకు నలిగేది ఇక్కడ నీ మనిషని తెలిసేది ఏనాటికిరా....

✍️అరుణిమలు

తాను నేను

నీ చిరునవ్వుల వెలుగు ముక్కెరై చేరింది...
నీ చూపుల చందనం చల్లదనాన్ని పెంచింది...
నీ కోర మీసం కోరికలకు సవాలు విసురుతుంది...
నీ గుండె సవ్వడి నాలో గుబులు రేపుతుంది...
నీ ఆలోచనల తాకిడి, అయస్కాంతమై నీ వేపు పదమంటుంది...

చాలోయ్.....వెన్నెలను చల్లగా కరిగి పోనివ్వు
రేయిని వెన్నెపూసలా జారిపోనివ్వు...
చలి దుప్పటి ఒప్పుకున్న... నువ్వు దరి చేరకోయ్...

గూడు చెదిరిన గువ్వల్లా....
ఈ నడి రాత్రి, మనసులు చేసే షికారులు చాలిద్దాం...
నీ ఎదలో కాస్తా చోటు నాకు ఇచ్చేయ్ నిదరోతాను...
ఈ ఎద తలపులు, తలుపులు నీకై తెరిచే ఉంటాయి...
వచ్చేయి.... జోలపాడతా

✍️అరుణిమలు

తాను నేను

గతమేదైనా మన వెంటే ఉంటుంది...
మరుపున్నది కానీ మారాం చేస్తుంది...

అడుగులు ఆగేది ఎక్కడ....
నీ నీడ తాకిన చోటునే కదా...

ముడుపులు కడుతునే ఉన్న మనసుకు
ఓపిక పట్టమని నీ రాకకై...

బాదించేదో, భరించేదో కానీ
అదే భాగ్యం అంటుంది పిచ్చి మనసు...

ఎదుట పడని నీకై
వెనుతిరిగి చూడటం దేనికో....

ఆశలకు రెక్కలు లేవు
ఆనవాళ్ళు లేవు అన్ని అడుగంటి పోయాయి....

ఓయ్.....అని పిలవాలని పెదవికి లేదు
కానీ మనసు తపిస్తూ మరి స్మరిస్తుంది...

కొన్ని క్షణాల బంధం మనది...
దాని ఆయువు మాత్రం
నేను ఉన్నంత వరకు పోయేది లేదని చెబుతుంది...!!!

ఏయ్.....
నా పిలుపును అద్దుకున్న చూపులను వదిలేసా....
నీకై వెతుకుతూ వచ్చి...
నిన్ను చేరిన రోజున తుళ్ళిపడకు...
ఇంకా నా ఙాపకాలను మరవలేదా అని...

నువ్వంతే...
నేనింతేనోయ్...

✍️అరుణిమలు

తాను నేను

తీరానికి, నావకి తగని తగువొస్తే....
ఇద్దరి మధ్య దూరం తరగని, తెగని తాపత్రయమే...!!

గమ్యం ఎరుగని ప్రయాణాలు.....
ఏ తోడు ఎక్కడ వరకో....!!

దాహం తీరని బంధనాలను తెంచుకొని....
దారులు తెలియని రేవుకై తపన....!!

తనువు ఇక్కడ....
మనసెక్కడో...మలుపెక్కడో....!!!

✍️అరుణిమలు

తాను నేను

నొసటి రాతవో...
పెదవి విరుపువో...
నా చుట్టూ నే గీసిన గిరివో...
గిరి లోన నువ్వనే ఏకాంత లోకం...
ఆవల ఏమో నువ్వు లేని ఏకాంత వాసం...

రెండు కను బొమ్మలమై ఉన్నాం...
దూరం తరగనిదే కానీ...
కలిపేది మనం అనే బంధం...
అదే... ఆనకట్ట కుంకుమై పండింది...

పసుపు బట్టలు కట్టాం, పండిన చేనులా...
కోతకు సిద్దమై....
సరసాలు సెగపాలేలే...
నువ్వు నలుడువై విందారగించగా చెంత చేరితే...

తోడేందుకు ఏముంది ఇక్కడ...
తొందర తగని తగవులో తనువులు తాళం వేస్తుంటే....

లోకాలను జోకోట్టే దాక....
రేయి పంట కోతకు...
తొందర తగదు...

✍️అరుణిమలు

తాను నేను

దారులెన్నో నిను చేరేటందుకు...
కానీ నేను మెచ్చిన దారి...
నీ కనులలో తారనై నీ గుండెను చేరి దివ్వెనై వెలగడం...

వెలుగు రేఖలు ఎన్నో నీ కన్నుల నుండి జారి...
మన మధ్య ఉన్న దూరాల నీడలను చెరిపేసి బాటను వేస్తున్నాయి...

✍️అరుణిమలు

తాను నేను

ఏ చిరుగాలితో కబురంపావోయ్
నీ మాటల సువాసనలను మోసుకొచ్చి...
నీ చూపుల గందాలను అద్దుతోంది...

చూసి రమ్మన్నావా...
కొసరి తీసుకురమ్మన్నావా తాయిలాన్ని...
చైత్ర రాగాన్ని మీటుతుంది
అణువణువు సవరిస్తూ....

✍️అరుణిమలు

తాను నేను

వదిలేయాలని ఉంది చేపట్టలేని చెరపట్టిన చెదల జ్ఞాపకాలను...
చెరిపేయాలని మనసు తపిస్తుంది చెరగని మన చరితను...
కడిగేయాలని ఉంది కలతగా మారిన మన కథను...
చీ... అని పక్కకు నెట్టాలని ఉంది గత కాలాన్నీ...

సొంత దేహంలో, అరువు మనసుతో ఈ సహజీవనం దేనికసలు, ఎన్నాళ్ళు ఇలా...
లోకాన్ని చూసి నవ్వుతున్న...నను నేను దాచుకొని... ఒక్కోసారి ఈ మాసిక తీసి పక్కన పెట్టాలని అనిపిస్తుంది...
ఎలా ఉన్నానో చూడటానికి...

చేచిక్కిన చేత నలిగిన మనసుకు ఆయువు అవసరమా ఇంకా....
నమ్మకాన్ని నడివీదిలో నగ్నంగా వదిలేసిన నరుని కోసమా ఈ తపన...
అసహ్యం చిరునామాకు కూడా చిక్కలేదు నీకై...
వాడకాలు ఇలా ఉంటాయని ఎరగని ఆత్మ నీ వాడకాన్ని చూసి ఘోషిస్తుంది....

వద్దు నువ్వనే ఆలోచన...
విలువ తెలియని నీ విలువకు నే వలువ కాలేను...
మనసులతో ఆటలు, ఎదలో చిచ్చు పెట్డి వేడుక చూసే నిన్ను వదిలి పోలేని ఈ బలహీనత దేనికింకా...

మాటకున్న పదును మనసుకు వచ్చేది ఏ నాటికి...
నువ్వు మొదలు పెట్టి ముగించిన నీ రాక్షస క్రీడ నుండి ఇంకే నాటికి బయట పడేది...
ఏ కవచ కుండలాలను దరించేది నీ ఆలోచనలు నన్ను తాకకుండా ఉండేందుకు...

అరుణిమలు

తాను నేను

కనుల నిండిన భావాలు....
చదవడానికి ఒక మనసు.....
పలకరించడానికి ఒక చిరునవ్వు....
చాలు....

మది గోడలపై లిఖించేందుకు...
మాటలు దేనికి...
మౌనాక్షరాల మంత్రార్చన చాలు...

✍️అరుణిమలు

తాను నేను

నీతో చేసిన ప్రయాణంలో ఆటుపోట్లు ఎన్నో....
నీకై ఎదురు చూసిన వాకిలిలో నా నిట్టూర్పుల ముగ్గులు ఎన్నో...
నీపై పెంచుకున్న ప్రేమ పరవళ్ళలో నువ్వు కదిపే సుడిగుండాలు ఎన్నో..‌‌..
నీకోసం దాచుకున్న ఆశల శిథిలాలలో చెదిరిన శిలాఫలకాలు మనం....
నీకై దాచిన నవ్వులు శిధిల పత్రాలుగా మారి నన్ను అభిషేకిస్తున్నాయి....
నా ఎదురు చూపుల పరిహాసాలలో జ్వలించే దివ్వెను అవుతున్న....
నువ్వు చిదిమేసిన ఆశలను ఏరి దోసిట పట్టి ‌నా నిశ్వాసలతో సేద తీరుస్తున్న....
నీకై జారే లవణాక్షితలు జల్లే కళ్ళాపిలో నే నీ పేరు లిఖిస్తున్న....
ఈ మనసు నుండి కూడా ఆవిరై పొమ్మంటు....

✍️అరుణిమలు

తాను నేను

ఒకటిగా కలిసి వేసిన అడుగులు...
చేయి చేయి పట్టి నడిచిన దూరాలు...
పంచుకున్న నవ్వుల వాయినాలు...
అందుకున్న ఘడియలు...
గడిపిన కాలం...
పేర్చిన ఆశల గూడు...
ఒకరి కనులలో ఒకరు మునకలు వేసిన రేయిలు...
వేచి చూసిన ఎదురు చూపులు ఇచ్చిన వేతనాలు...

ఓయ్.....ఎన్నో ఎన్నో మరెన్నో పెదవి పలకని మనసు దాచేసుకున్న అనుభూతులు...
వెనక్కి తిరిగి చూస్తే అవన్ని వర్ణనలకు అందని పెదవి పై చిరునవ్వుగా నిలిచే ఙాపకాలు...

చాలోయ్....చెదరని ఆ అనుభవాలు...చిక్కిన ఈ చెలిమి...చెరిసగమైన దేహాల మధ్య చిగురించిన నా కోరికలు....చిత్రించలేని నా వాడిన ఆశలు...

చాలు ఇవి....నీతో నా ముందడుగుకు
నాలో ఊపిరిగా నిన్ను నింపుకునేందుకు...

✍️అరుణిమలు

తాను నేను

చీకటిని చీల్చే ఆశవు నువ్వు...
వేకువను కరిగించే కోరికవు నువ్వు...

వేకువజామున పొడిచే తారవు నువ్వు నా మదిలో...
పొద్దు పొడిచే దిక్కున నిలిచిన పేరంటాన్ని నేను...

పవిట చెంగున కట్టిన ఆరో ప్రాణానివి...
పడమటింట పండిన నా పంటవు నువ్వు...

గూళ్ళు చేరే గువ్వల కంట పడని జంట మనం...
మది మందిరానికి అంతరంగం చెప్పే భాష్యం ఒకటే మనం అని...
ఒకరికై ఒకరం ఆరాదించడానికి అంకురించిన మొలకలం...

✍️అరుణిమలు

తాను నేను

నువ్వనే ఙాపకం పదిలంగా ఉన్నంత వరకు...
నీ ఆలోచనలను సమాది చేయనంత వరకు...

నీ కలలు నను నిదుర పోనీయనంత వరకు...
నీ పేరు నా చిరునామాగా ఉన్నంత వరకు...
కంటి గడప దాటిన గంగకు కారణం నువ్వని మరిచేవరకు....

ఈ అక్షరాల సేద్యం జరుగుతునే ఉంటుంది...
మొలకెత్తిన ప్రతీ పదంలో నువ్వు ఉంటే, నీ నీడన నేనుంటా నీ ప్రతిఫలాన్ని అయ్యి....

✍️అరుణిమలు

తాను నేను

ఎదనిండా గాయాలే కానీ
నా ఎదురు చూపులు నిండిన చెలమవు నువ్వు....
పెదవి పై అద్దుకున్న పలుకువే కానీ
పిలిచేందుకు పదములే కరువాయే...

ఎదురు చూపుల గడపకు కట్టిన తోరణాన్ని
నిను చూసిన క్షణాన పెదవి తలుపులు విచ్చుకుని మురిసిపోవడం ఎందుకో...

కళ్ళ నిండా అనుభవాల అగాదులు
కానీ నిను చూసేందుకు ఈ తపన దేనికో...

నీ ద్యాసకు పరద్యానం కూడా కాను నేను
కానీ ఇక్కడ నీకై నీ ద్యాసలో పరద్యానాల పాలవుతున్న...

చుట్టూ ఎన్నో వింతలు,విశేషాలు
నాకు మాత్రం నువ్వనే చింతే ఒక పెద్ద వింత...

నవ్వుల ఆలచిప్ప వెనుక దాగిన ఒక ముత్యపు నిజాన్ని నేను...ఎవరికీ అందని అగాధమే దాని నివాసం...

నీకు నాకు.... ఈ తాను నేను కు తప్ప ఎవరు ఎరగనిది ఈ అరుణిమ....మన ఈ అరుణిమలు

✍️అరుణిమలు