గాలి వచ్చి నను తాకుతూ అంది, నాతో ప్రయాణించవా అని...
కల్మషాల లోకాన్ని వదిలి కాసేపలా సీతకోకలా అనుభూతుల రంగులను అద్దుకుని కదిలా....
అప్పుడే విరిసిన తావులన్ని పసిపిల్లల నవ్వుల్లా కళకళలాడుతూ ఉన్నాయి...
అమ్మ ఒడిలా తనను తాను మలుచుకున్న మహావృక్షాల నడుమ అలిసిన పాపాయిలా సేద తీరుతూ....
తూనిగలు మోసుకొచ్చిన కథలను వింటూ...
పడుచు పిల్ల వయ్యారాలకు మూలం మేమే అంటూ పైరు కొనలు గాలికి నాట్యం ఆడుతా ఉంటే...
పంట కాలువలో అప్పుడే ఈత నేర్చిన చేప పిల్లనై...
ఏ చిగురుల చాటునో చిలక ముక్కుకు చిక్కని జాంపండుని అందుకని...
వగరైన నేరేడు కోసం ఆ చిటారు కొమ్మను అందుకోలేక ఊరించే ఉసిరిని కసిరి కొట్టి అందుకొని బుగ్గన పెట్టుకొని...
వాలే పొద్దులో తోడుగా వచ్చిన మిణుగురుల స్వర్ణ కాంతిలో తారలను లెక్కపెడుతూ నిద్దరోతూ ఉంటే....
ఇది కాదా అనుభూతి అంటే.... ఇంతకన్నా ఇంకేం కావాలి ఈ మనిషికి అని ప్రశ్న వినిపించింది....
✍️అరుణిమలు
No comments:
Post a Comment