తాను నేను

నా కొంగు చాటు దాగిన చందమామవి..
పైట మాటున నక్కిన నడిరేయి నేరేడువి..

నిశీది కోకను నాకు కానుకను చేసి ఈ ఆటలు దేనికింకా..
పరదాల మాటున దాగిన పరువాల పర్వాలను పఠించినది చాలోయ్..

ఒక్కో తార ఒక్కో సిగ పువ్వుగా అలంకరించినది చాలురా..
నిదురొస్తున్న నేల ఆవళింతలకు అణుకువ లేదని కసరకు..

రాత్రి పుష్పానివై వికసించి విరుల జల్లులను వెన్నెలగా పోసేయకు..
తడిచిన నేల వెచ్చదనం కోసం ఒళ్ళు విరిచి మేల్కొంటుంది..

ఆ గగనాన విహారాలు చాలించి నను గూటికి చేరమని సైగ చేస్తుంది..
చలించిన రేయి చాపరాయిలా జారుకుంటుంది..

తమకాలన్నీ తాపాలుగా మారి తడి కోకను పిండి ఆర పెడుతూ..
తొలి కోడిని కూయమని కంగారు పెడుతంది..

ఎదురు చూసిన క్షణాలన్ని కరిగి ఈ ఘడియను నన్ను నీకు కానుకను చేసాయి..
ఈ నిమిషం మిగిల్చిన ఈ జ్ఞాపకం...
నూరేళ్ళకు చెదరని అమృతాక్షరాలుగా ఈ మది గోడలపై చెక్కబడ్డాయి..
ఇక ఆ గాయాలతో ఈ ఙ్ఞాపకాలతో నువ్వనే భావ చెరసాలలో జీవించేస్తా...

✍️అరుణిమలు