తాను నేను

గుబురు పొదరింట్లో గూడు కట్టుకున్నట్టే ఉంటుంది
నీ ఎద పై ఒదిగిన నన్ను నీవు పొదువుకున్న వేళ..

మది బావి నుండి తోడే కొద్ది తరగనంటుంది
నీపై నా ప్రేమ..

నీ ఊపిరి ఆనవాళ్ళు ఆవిరై నీలో నన్ను
మునకలేయిస్తున్నాయి...

మనసా మరీ మరీ మీటకే ఎదను తన పేరుతో
వలపుల రాగాలు వయసును తాకుతున్నాయి..

తలవంచిన నేను తలపుల స్నానాలు
చేస్తున్న  తనతో...

వెన్నెల వాయినాలు అందుకుందాం
జతగా జాము గడిచాక..

నీతో గడిపే ప్రతీ క్షణం నూతనమే 
ఇప్పటికి ఎన్ని సంబరాలో
మన మానస మందిరంలో..

లోకానికి తెలియని ఈ సంబరాలలో
మనం ఆడిందే ఆట పాడిందే పాట..

ష్్్్్్్్్
ఇవి మన మది కథలు
మనలోనే మనతోనే మిగిలిపోనీ...

✍️అరుణిమలు