తాను నేను

కనుల కావ్యాలను కదిలించకోయ్.....
నీ ఎదలో నిండిన వెలుగును నేను.....
నీతో ఉంటే ఆశకు ఆశ పుడుతుంది......
క్షణ కాలం కూడా వ్యర్ధం చేసుకోకని.....

ఈ దూర భారాల భారం మనసుదే...
భరించేది అదే బాదించేది అదే మనిషిని.....

నీ ఊపిరి ఊసులు మెడ వంపున తాకిన తన్మయంలో...... నే నను విడి పోతున్న నీలోకి.....
మన నడుమన చిక్కిన గాలి నలిగి నలిగి.....
కవ్విస్తుంది కాస్త దారిమ్మని జారుకోవడానికి.....

ఓయ్......అలా చొరబడిపోకు ఈ ఎద పైకి....
ఇది నీకై పుట్టిన.... నీకై వేచిన తనువు....

వేడుకులన్నీ నీకోసమే.....వెతలన్నీ నీ కొరకే
అల్లుకుపో మెల్లగా మణి మాలికవై
హత్తుకుపో హరివిల్లు కోకవై
నింపేసుకో నను నీలో విశ్వానివై
రుచి చూసేయ్ పాల నురగల సోయగాన్ని

✍️అరుణిమలు