తాను నేను

నువ్వు నాకొద్దంటు

మనిషిగా నిన్ను వదిలిపోయా

కానీ మానసికంగా ఇంకా అక్కడే ఆగిపోయా

నేను తెంచుకోలేని బంధానివి నువ్వు

నాలో దాచుకున్న ఆశవు నువ్వు

మనంగా ఉండాలి అంటే

నన్ను నేను ఏమార్చుకుని

నిన్ను మెప్పించేందుకు నటించాలి..

నటించే చోట ఉండేవి బంధాలు కావు

బంధీఖానాలు అవి..

ఏనాడైనా నీ జ్ఞాపకాలను నేను కదిలించితే

నువ్వు వెనక్కి తిరిగి చూస్తే

నేను ఇంకా అక్కడే కనపడతా...

నేను ఆగిపోలేదు, ఆగిపోను అని నిన్ను నమ్మించాలనే...

మనసు గొంతు నొక్కేసి

నా అక్షరాల దారిని మార్చుకుని కదులుతున్న..

ఆవేదన అంతరంగంలో ఎగసి పడుతున్న

అలలా మళ్ళీ మళ్ళీ పడి లేస్తున్న...

నేను ఆగిపోయాను

కానీ ఇంకా నువ్వే కావాలి అని కాదు

నిన్ను వదులుకుని కదలడం తెలియక..

ఆగిపోయాను

ఆకలి, దప్పికలు మరచి..

ఆవేదన నిండిన మనసు గతిని 

నీకు విన్నవించాలని కూడా కాదు

శిక్ష అనుభవించేయాలని..

ఆయుధాన్ని వరిస్తే

వేటు వేస్తుంది, గాయాన్నే చేస్తుంది కదా..

✍️అరుణిమలు