తాను నేను

ఏమౌతావు నువ్వు అంటుంది మనసు...
నువ్వు ఎవరో తెలియదు అని అనుకోనా...
అలా ఎలా సరిపెట్టేది...నువ్వున్నది అక్కడే కదా మరి...
మనసంతా నిండి ఉండి నాలో సగమైనావు ఆనాడే...
నా భావాలకు ఊపిరి పోసింది నువ్వు...
నా కలలకు రంగులద్దింది నువ్వు ...
నే కోరని కోర్కవై నాకు ఎదురు వచ్చింది నువ్వు ...
నే ఏనాడు ఆశించని ఆశవు నువ్వు...
నా ఊహలకు రూపానివి నువ్వు...
నా ఊపిరికి ఆయువు నువ్వు ...
నువ్వు నువ్వుగా వచ్చి నాలో కలిసిపోయావు...
కాని నీలో నేనేక్కడ ఉన్నాను అంటావా...
నువ్వు కావాలనుకుంటే గురుతుకు వచ్చే ఒక ఙ్ఞాపకాన్ని మాత్రమే నేను...
చెదిరిన కలలను కూడా చెరపలేని మనసు నాది...
మరి నాలో ఉన్న నిన్ను సాగనంపే సాహసం నాకు ఎక్కడిది...
అందుకే నాలో ఉన్న నీతో కలిసి అడుగులు వేస్తున్నా...
నా అక్షరాలలో పదం పదంలో నువ్వు నేను మనమై ఉన్నాం...
నా ధరఖాస్తులో నిను అలంకరించుకొని మెరిసిపోతున్నాను....
నను చేరిన ప్రతీ ప్రశంసను నీకు కానుకను చేసి నా మనసుకు అర్పిస్తున్నాను...
నేను భాగమివ్వనిది ఒకటే అది నా దుఃఖం...నువ్విచ్చిన దానిని నీకు తిరిగివ్వలేక అందులో నీకు చోటివ్వలేదు...
నాలోనే ఉన్నావు అందుకే అందుకో లేకపోతున్నాను ఎదురుగా ఉన్నా...
పలకరించాలని ఉన్నా పలకరించలేనంత మౌనం ఉంది మన మధ్య...
అందుకే నాలో ఉన్న నువ్వు నాకు చాలంటుంటే...
ఏమౌతాడేంటి అంటూ మతిలేని ప్రశ్నలను సంధిస్తుంది నా మనసు...

................అరుణిమలు..................

తాను నేను

ఏకాంతం నాకు నువ్వు ఇచ్చిన తోడు...
ఎందరిలో ఉన్నా....ఇలా ఉండటం ఎందుకో బాగుంది...
అంత నచ్చిందా అంటే అవును...
ఒకప్పుడు నువ్వు అడిగావు చూడు నేనంటే ఎందుకు అంత ఇష్టమని...
దానికి జవాబు లేదన్నాను కాని దీనికి జవాబుందోయ్...
తోడుంటే నీతో...లేదంటే నిన్ను దాచుకున్న నా మనసుతో నేను..ఇది చాలు
ఙ్ఞాపకాలన్నింటిని అక్షరాలుగా పోగేసి....
వాటిలో నిన్ను చూస్తూ...వాటిని పేరుస్తూ
నీతో నేను ఆడుకుంటున్న ఆటలు నీకేం తెలుసోయ్...
నీ అంత ఆటగత్తెను కానులే అయ్యుంటే..
నీ ఇష్టం అంటూ నీ ఆటలో ఒక బొమ్మనయ్యే దాన్ని కాదు కదా....
నిందిస్తున్నాను అంటావా....నీలో మంచిని,చెడుని చూసిన దాన్ని...వాటిని అనుభవించిన దాన్ని కదా..
ఎదురుగా నువ్వు ఉన్నావు కాని ఎంత పరాయితనం ఈరోజున మన మధ్య రాజ్యమేలుతోంది...
ఎందుకోయ్ నిలకడలేని మనసులతో ఇలాంటి ఆటలు..
గెలుచుకున్న మనసులను విరిచేయడానికి కాకపోతే
దేనికి ఈ ఆటలు....
పెదవిపై చిరునవ్వువు అవుతానుకుంటే...
నీ ఆలోచనలను అదుపు చేయలేక,దుఃఖాన్ని ఆపే ప్రయత్నంలో పెదవిపై పంటి ఘాటుగా మిగిలావు...
ఎవరికి పంచని ఆనందం నాది...ఎవరితో పంచుకోలేని కన్నీరు నాది...
కావలసినంత కోపం ఉంది నీపై..చిటికెడు అసహ్యం కూడా ఉంటే బాగుండేది కదూ
నీపై అసహ్యం కలగనంత ప్రేమ నాకెందుకు అసలు
ఏం చేసావని,ఏమిచ్చావని,ఏం పొందానని...

..............అరుణిమలు...............

తాను నేను

పిలవాలనుంది ఇంతకు ముందులా
పలుకుతావా అనే సందేహం....
అడగాలనుంది ఈ దూరాన్ని
మా మధ్యకు ఎందుకొచ్చావని...

అలగాలనుంది అందని ఆశలపై
ఎందుకు నిన్ను పరిచయం చేసావని...
కసురుకోవాలనుంది ఈ కాలాన్ని
ఏంటీ నీ నత్త నడకంటూ...

కోరుకోవాలనుంది కోరికను
కొసరి కొసరి తీర్చవా నా కోరికనంటూ...
అలసటగా ఉంది నాకు
అలసిపోని నీ నా ఆలోచనలను చూస్తుంటే...

చెప్పాలనుంది ఒక మాట
ఓయ్....నా చివరి శ్వాస వరుకు ఈ కళ్ళు ఎదురు చూసేది నీ కోసమేనని గురుతుంచుకో అంటూ <3 <3
వినిపించినా వినలేని మనసు నీదని తెలిసినా...
విన్నవించమని నా మనసు సొణుగుతుంది...
చెప్పేసానోయ్.....నువ్వు వింటే ఎంత వినకపోతే ఎంత ;)

.........అరుణిమలు..........

తాను నేను

నిర్ణయాధికారాలన్నీ నీవైనప్పుడు
నా సమాధానంతో పనేముంది
అలవాటు చేసేసావుగా అన్నిటికీ సరే అనడం...
నిర్ణయం నీది కాని ఆచరణలో పెట్టాల్సింది నేనే కదూ...
సరేనా అంటూ నువ్వంటూ ఉంటే...
ఇంతకుమించిన చిరునవ్వును ఎలా ఇవ్వగలను...
మదిని నీ ఒక్కొక్క పదం చీల్చేస్తుంటే
ఆ బాధని ఇంకెలా ఆపను...
నీకు తెలియనిదా,ఎరగనిదా కాని నీకనవసరం అవి...
కర్త, క్రియ నువ్వు ఫలితం మాత్రం నీది కాదు కదా...
అంతా మరచిపోయి మామూలుగా ఉండు అనంటుంటే నువ్వు...
ఒకటి అడగాలి అనిపించింది కాస్త ఆ కాలానికి వెళ్ళి అంతా మార్చేసి వచ్చేయవా అని...
సాధ్యం కాదు కదూ....ఇదీ అంతే సాధ్యం కాదు
అదే జరిగింది మరచిపోవడం...
కోరని బంధాన్ని కానుకగా ఇచ్చావు కాని...
నే కోరిన ఒకే ఒక్క కోరికను మాత్రం తీర్చలేవు అదే విలువ...
నా మనసులో చాలా ఉంది విలువ కాని ఎలా చూపించను అంటుంటే...
నా మీద నాకు జాలి వేసింది....
ఏ విలువను నాకిచ్చి నీపై విలువను పెంచుకున్నావో ఒకనాడు ఆ రోజు ఎవరు నేర్పారమ్మ అని....
ఆశాభంగం ఈరోజు కొత్తా నాకు....
చాలా అలవాటు చేసావు నాకు....
ఎవరు నేర్పని పాఠాలు, ఎక్కడ పొందని శిక్షలు...
ఎవరు ఇవ్వని ప్రేమను, ఎన్నడు పొందని విలువను...
ఇన్ని ఇచ్చాక ఎలా మరచిపోగలను నిన్ను...

............అరుణిమలు............

కలలు కల్లలు

కరిగి పోయే కలవని తెలియదోయ్ ఆనాడు...
తెలిసుంటే క్షణ కాలానికి కూడా రెప్ప వాలనిచ్చే దాన్ని కాదురా...
ఎందుకీ కలవరపాటు...కునుకు కూడా దరిచేరనంటూంది...
కరిగిన కలను తలచా అంటే కాదోయ్...
నా రెప్పలమాటున ఆదమరచి అదే, నన్ను మరిచి మరీ నిదురిస్తున్న నిన్ను కావలి కాస్తున్నానోయ్...
చెదిరినది, కలలాంటి నిజమైన నువ్వేనని తెలిసినా,మనసెందుకో ఇంకా ఒప్పనంటుంది...
ఎద సడి చెబుతుందోయ్ నువ్వింకా ఈ గుండె గూటిలో భద్రంగా ఉన్నావని...
ఈ వేళలో నీవు ఏం చేస్తున్నావో అంటూ..
కదలనంటున్న కాలాన్ని అతికష్టంమీద నెట్టుకొస్తున్నాను...
నీ తలపుల తోవలో, నీ ఙ్ఞాపకాల నీడలో నిను మరువలేని నా మనసు సేద తీరుతుంది ఏదో అలా...
ఏం చేయనోయ్...ఇంకోదారి అంటూ ఏం మిగల్చావోయ్ అసలు నువ్వు ...
పెదవిపై చిరునవ్వు పూయనంటుంది...చిరునామా ఎరుగని నీ మనసును వెతుకుతూ ఎటు పోయిందో మరి...
నువ్విచ్చిన విలువైన గాయాలకి మనసు కుమిలిపోతూ ఉందయ్యా...
జారిపడే నా కనుల స్వేద బిందువులలో నువ్వెక్కడ చేజారిపోతావో అని...
చెంపలను దాటిన ప్రతీ బొట్టును గుండెలమీదికి మళ్ళిస్తున్నానోయ్...
కొలిమిలా రగులుతున్న నా మదిపై చేరి నీ కానుకలు ఆవిరి అవుతున్నాయ్...
విత్తులు మాత్రమే వేస్తావోయ్ నువ్వు...విపత్తులకు మాత్రం మమ్మల్ని ఒంటరిగా అప్పచెప్పేసి కదిలిపోతావు వెనుతిరిగి చూడకుండా...
నీ కోసం నువ్వు బ్రతుకంటూనే నా కలల్ని, నా నవ్వులను, నా ఆశలను నీ సొంతం చేసుకోని నన్ను ఏకాకిని చేసేసావురా...
ఇప్పుడు నేనెవర్నోయ్...నిన్ను దాచుకుని నువ్వయ్యానా లేక నన్ను నేను పోగొట్టుకుని నాకు నేనే అనాధను అయ్యానా...
నా ప్రశ్నలకు బదులు నీ మౌనమేగా సమాధానం...ఆ మౌనానికి నిను మరచిపోలేని నా మనసు బలి అయింది...

............అరుణని.............

ఊటబావే నా ప్రేమ ... నా కన్నీళ్ళు

మనసు అలసిపోతుంది ఒక్కొక్కసారి
కాని ఈ కళ్ళకెందుకు లేదు అలుపన్నది
కంటికి మింటికి ఏకమై దేనికి ఈ కన్నీటి ప్రవాహం
ఏ మనసు మాలిన్యాలను కడుగుతున్నావు
ఎడారి లాంటి ఆ మనసు కోసమా...
పిచ్చిదానా నీ కన్నీరు కదపలేని మనసే అది
నీ కన్నీటి చుక్కలు ఇంకిపోవాలేమొ కాని
ఆ మనసుకు చెమ్మ అంటదు...
ఏముందే అక్కడ పిడికెడు మన్ను తప్పించి
దూరం నుండి చూసి బంగారుకొండ అని పొరబడ్డావు కదూ
గుండెల్లో దాచావేమొ కదా అందుకే గుండెలపై తన్నుతుంటే బాధ ఎక్కువగా ఉంది..
తన నవ్వులో నీ నవ్వును వెతుకున్నావు..
తన మౌనంలో భావాలను గ్రహించావు..
తన బాధను చూసి చలించావు..
తన అల్లరిని,ఆకతాయిని చూసి కుళ్ళుకున్నావు..
తన తప్పులను చూసి కసురుకున్నావు...
తన అవసరానికి ఆటబొమ్మవైనావు...
తన ఇష్టాలను సంతృప్తిగా తీర్చావు...
తన పిలుపుకు బదులివ్వని రోజును ఎరుగవు..
తన కోపాన్ని భరించావు..కసురుకున్నా నీ ఇష్టం అన్నావు...
నీ విలువను వేలెత్తి చూపిస్తు నీకు కన్నీళ్ళను కానుకగా ఇస్తే ఎందుకు అందుకున్నావు..
ఏమంత నేరం చేసానని అడగలేవు...ఈ కన్నీళ్ళకా నేను అర్హురాలిని అని ప్రశ్నించలేవు...
ఒక్కసారి జీవితంలో అలసిన రోజునా.. నేనంటూ గురుతుకు వస్తే నా స్థానంలో ఉండి ... ఒకే ఒక్కసారి నిన్ను నువ్వు చూసుకో నువ్వేం ఇచ్చావొ,నేను ఏం పొందానో...నేను ఏ పాపం చేసానో...
ఆకర్షించడం నీ నైజం...కావలసింది అందుకోవడం ఒక ఆట...
వాస్తవానికి నువ్వొక ఎడారి ఎండమావివి...నీకు నువ్వు పనికిరావు..మరి ఎవరికి ఉపయోగపడతావు...అది తెలిసిన కూడా ఇంకా ఎందుకే గుండెల్లో దాచుకుంటున్నావు..
ఆలోచనల్లొ,కలలో, ఊహల్లో,కోపంలో, ప్రేమలో అంతా నువ్వే ఎక్కడ నన్ను నాకు ఉండనిచ్చావు...
బరువెక్కిన ఈ ఎద భారాన్ని దించేయడానికి ఈ కళ్ళు వెనకాడవుగా...
మంచినిస్తే మంచి తిరిగిరాదు...చెడునిస్తే చెడు తిరిగిరాదు...అంతా తారుమారు  నేటి లోకంలో

...........అరుణని.............

అగాధాల ఘోషా

అంతరంగం అంతా అల్లకల్లోలమే...
ఒక నిర్ణయం ఇంత నిర్ధయగా నా మనసును బలి చేస్తుంది అనుకోలేదు ఆనాడు
నీకోసం పుట్టానా నేను...ఇన్నాళ్ళ నిరీక్షణ నీకోసమా
అంటూ పొంగిపొయాను ఒకనాడు
నా ఉరుకులు పరుగుల ప్రవాహాన్ని అదుపు చేసేది నువ్వేననుకున్నా..
నా జన్మకు సార్ధకం ఇదేనేమొ...నేను నీలో కలిసి ఏకమవ్వడమే అనుకున్నా...
నేను నీలో కలిసి నీవే నేనైపోయాను కాని..నన్ను నేను పోగొట్టుకున్నాను అన్న సంగతి తరువాత కాని తెలియలేదు...
నీ దాహం తీర్చుకోడానికి ఇదా దారి....
ఎవరి దాహం తీర్చడానికి కూడా పనికిరాని వాడివి...
కాని నిన్ను నమ్మిన వాళ్ళ కన్నీళ్ళతో నీ దాహం తీర్చుకుంటున్నావు...
తీరిన దాహంతో కొత్త ఉత్సాహాంతో నింగిని తాకే నీ ప్రయత్నాలు మళ్ళీ మొదలు...
ఆకర్షించడం తెలిసిన వాడివి అందుకే...నీ చెంతకు పిలిచి మరీ అలలు అలలుగా అల్లరి చేస్తూ..
ఆలోచనలను కూడా దరిచేరనీయకుండా ఉక్కిరిబిక్కిరి చేసి మరీ కలిపేసుకుంటావు...
ఎన్ని గుండెల ఘోష నీ ఎదలో నింపుకున్నావో...
ఆ గుండెలు నుండి జాలుచారుతున్న కన్నీళ్ళతో నిండుగా కళకళలాడి పోతున్నావు....
అందుకేనేమొ అన్ని ఘోషలు మధ్య ఒక మనసు ఘోష ఏం వినిపిస్తుంది నీకు
అందుకే నువ్విచ్చిన దుఃఖం చిందించే కన్నీళ్ళ విలువ నీకు తెలిదు
నిత్యం కొత్తనీరుకు తహతహలు ఆడే వాడివి...పాతనీరు నీకు ఏపాటి
నీ నిర్లక్ష్యాన్ని భరించలేక ఆవిరైపోతున్న ఆ మనసుల వంక చూడమాకు...
నిను వదిలి కదలలేక ఆగితే మిగిలేది విలువ లేని ఒంటరితనమేగా
ఒకసారి నువ్వు విరిచేసిన మనసుల వంక చూడు...
మనసంటూ ఉంటే చలించక మానదు..
నీ తీరని దాహనానికి ఎన్ని గుండెలు ఎండిపోవాలి...
ఈ అలజడులు ఏ ఉప్పెనై నిను ముంచక మునుపే తేరుకో...
నిను ప్రేమించే ప్రేమకు కూడా సహనం అంటూ ఒకటుంది...
ప్రేమను పంచలేని ప్రేమకు కూడా ప్రేమను పంచే ప్రేమను నేను..
నీకు ఇవ్వడం, అందుకోవడం కూడా చేతకాదు...
అందుకే నిన్ను ఏకాకిని చేయలేక నేను దుఃఖాన్ని మింగుతునే ఉన్నాను...
మాటవరసకు అయినా తలచావంటే చిరుజల్లునై నీ ముందుంటాను
లేదు మౌనం కావాలంటే నీ మౌనానికి నేను కంచెనై కాపు కాస్తాను
నువ్వెంత నిర్ధయుడవైనా నిను ద్వేషించ లేని ఒక మనసును నేను...
ఇది నీ అదృష్టం అది నా దురదృష్టం

..........అరుణని..........