ఏకాంతం నాకు నువ్వు ఇచ్చిన తోడు...
ఎందరిలో ఉన్నా....ఇలా ఉండటం ఎందుకో బాగుంది...
అంత నచ్చిందా అంటే అవును...
ఒకప్పుడు నువ్వు అడిగావు చూడు నేనంటే ఎందుకు అంత ఇష్టమని...
దానికి జవాబు లేదన్నాను కాని దీనికి జవాబుందోయ్...
తోడుంటే నీతో...లేదంటే నిన్ను దాచుకున్న నా మనసుతో నేను..ఇది చాలు
ఙ్ఞాపకాలన్నింటిని అక్షరాలుగా పోగేసి....
వాటిలో నిన్ను చూస్తూ...వాటిని పేరుస్తూ
నీతో నేను ఆడుకుంటున్న ఆటలు నీకేం తెలుసోయ్...
నీ అంత ఆటగత్తెను కానులే అయ్యుంటే..
నీ ఇష్టం అంటూ నీ ఆటలో ఒక బొమ్మనయ్యే దాన్ని కాదు కదా....
నిందిస్తున్నాను అంటావా....నీలో మంచిని,చెడుని చూసిన దాన్ని...వాటిని అనుభవించిన దాన్ని కదా..
ఎదురుగా నువ్వు ఉన్నావు కాని ఎంత పరాయితనం ఈరోజున మన మధ్య రాజ్యమేలుతోంది...
ఎందుకోయ్ నిలకడలేని మనసులతో ఇలాంటి ఆటలు..
గెలుచుకున్న మనసులను విరిచేయడానికి కాకపోతే
దేనికి ఈ ఆటలు....
పెదవిపై చిరునవ్వువు అవుతానుకుంటే...
నీ ఆలోచనలను అదుపు చేయలేక,దుఃఖాన్ని ఆపే ప్రయత్నంలో పెదవిపై పంటి ఘాటుగా మిగిలావు...
ఎవరికి పంచని ఆనందం నాది...ఎవరితో పంచుకోలేని కన్నీరు నాది...
కావలసినంత కోపం ఉంది నీపై..చిటికెడు అసహ్యం కూడా ఉంటే బాగుండేది కదూ
నీపై అసహ్యం కలగనంత ప్రేమ నాకెందుకు అసలు
ఏం చేసావని,ఏమిచ్చావని,ఏం పొందానని...
..............అరుణిమలు...............
No comments:
Post a Comment