తాను నేను

ఏం ఆలోచిస్తున్నావంటూ ప్రశ్నించడం మానేసాను మనసును...
ఒక ప్రశ్న నేను వేస్తే వేల ప్రశ్నలను ప్రశ్నలుగా నా ముందు ఉంచుతుంది కనుక....
నాకంటూ ఎన్నో హద్దులు పెట్టుకొని, గిరి గీసుకుని ఉన్నన్నాళ్ళు హాయిగా ఉన్నాను....
మన కోసం అంటూ నేను గీసుకున్న గిరి దాటి ఎంత తప్పు చేసాను కదూ....
అందుకే ఈ వెంటాడే ఆలోచనలు నన్ను అనుక్షణం ప్రశ్నిస్తునే ఉన్నాయి...
ఒకరి కోసం లోకాన్ని సైతం ఎదురించవచ్చు...కాని ఆ ఒక్కరిని మరచపోడానికి ఈ లోకం మొత్తం ఏకమైనా కూడా కష్టమే....
నీ ముంగిట నేడు పూయని నా నవ్వులలో సుగంధాలు లేవోయ్...
ఎవరు ఏమని పిలిచినా వినపడని ఏమరుపాటు...
నీ స్వరం జతకానిదే నా పేరుకి అందం ఎక్కడ ఉందిరా...
ఏ పిలుపుకు పలకాలని లేదు...ఎవరినీ పిలవాలని లేదు...
నలుగురిలో మెలుగుతూ నలుగుతున్న మనసు మూలుగులు వినలేకపోతున్నా నేడు....
కాని తప్పదు కదా ఉన్నచోటనే ఆగిపోతే పయనం సాగించేది ఎలా....
అడుగులు వేస్తున్న ఇప్పుడే నడకలు నేర్చిన పాపాయిలా అదీ చేయూత లేకుండా....
ప్రతీ మాటలో,ప్రతీ పనిలో,ప్రతీ పాటలో అసలు నువ్వు లేనిది ఎక్కడ ....
ప్రతీ ఘడియ నా ఈ బతుకు చిత్రం పై కనిపిస్తున్నది నీ రూపే....
చెరిపేయడానికి మనసు ససేమిరా అంటూ నా ఉసురు తీయకంటూ వేడుకుంటుంది....
ఓయ్.....ఎలా సాధ్యంరా ఒకర్ని చెరిపేసి ఇంకొకరికి చోటు ఇవ్వడం...
నువ్వున్న చోటును ఇంకొకరికి ఊహకు సైతం అసహ్యంగా ఉందిరా....
నా దృష్టిలో నువ్వు లేవని చెప్పాలనుకున్నాను కాని ఎలా....
నీకు శిక్ష వేయాలంటే నాకు నేను లేకుండా పోవాలి అంతే....

...........అరుణిమలు............