భావాలేమో సున్నితం
మనసేమో మొద్దుబారి పోయింది...
ఆశలనేవి తెలియదు
కోరికలనే ఆరాటం లేదు
రేపటి వేపు దృష్టి లేదు
గడిచిన నిన్నటి కోసం చింత లేదు..
కాసిన్ని నవ్వులలో ఊపిరి పోసుకుని
కూసిన్ని కన్నీళ్ళను రెప్పకు అవతలే ఆపేసి
పెదవికి వైరాగ్యాన్ని నేర్పించి
తనువుకు తాపాన్ని రుచి చూపించకుండా
నమ్మకాన్ని వదిలేసి
అక్షరాల లోకంలో నన్ను నేను సరికొత్తగా చూసుకుంటూ
చిమ్మటి చీకటిలో ఎన్నో తర్పణలను చేస్తూ
మళ్ళీ మళ్ళీ పుడుతున్న
నా కోసం నేనే
నే గీసిన గిరిలో స్వేచ్ఛగ బతికేందుకు
కళ్ళ నిండా వెలుగులే
కనుపాపలో దాచిన చీకటి
ఆ కాటుక గీతకే తెలుసు
నేనో అందమైన అబద్దాన్ని
పువ్వును నేనే
ముల్లును నేనే
కదిలి పోతున్న కాలానికి మాత్రమే తెలిసిన నిజాన్ని
కన్నీటి చుక్కని నేనే
ఆనంద బాష్పాన్ని నేనే
✍అరుణిమలు
No comments:
Post a Comment