తాను నేను

నా అల్లరి అడుగులు ఆగింది నిను చేరాకే... నా నవ్వులు రంగులు అద్దుకున్నది నీ నవ్వులు జత అయ్యాకే... నా మాటలు తడబడింది నీతో మాట కలిపాకే... నిను చూసాకే ఈ చిన్నదాని చెంతకు సిగ్గు చేరింది... నా కళ్ళల్లో తళుకులు చేరింది నువ్వనే మెరుపు నా కంట బడ్డాకే... రేపటి రోజు కోసం ఆశలు మొదలైనది నీ తోడు కోరుకున్నాకే... నా మొండి తనం ససరెమిరా అని మొరాయించేది నీ ముందరే కదా... నా పంతం పట్టింపు ఎక్కడికో ఎగిరి పోయాయి నిన్ను చూసి... ఏయ్ పిల్లగాడా...యాడ పిల్లనో ఇలా ఆడపిల్లగా మార్చేసావేంటోయ్ హా నా తిక్కకు లెక్కలు నాతో లెక్కించడానికి వచ్చావ ఏంది... మాటలు నేర్చిన నాతో కొత్త ఊసులు నేర్పి మరి ఊ కొట్టిస్తున్నావు... ఎవరివోయ్ నువ్వు అసలు ఈ గడసరిని మార్చడానికి... మనిషి నీ వసమవ్వాలంటే మనసును గెలుచుకో చాలని చేసి చూపిస్తున్నావు... ఊసుపోని,ఊరుకోని,ఉండనివ్వని నీ ప్రేమని రుచి చూపించి ఇప్పుడు నేనేం చేసాను అంటావా... మనం కాని ఏ చోటున మనలేని ఈ మనసును మరీ మరీ నలిపేయకు... ఈ పిల్ల ఎప్పటికి నీ పిల్లే...ఎక్కడ ఉన్నా నీకోసం ఈ ఎదురుచూపులు ఆవిరైపోవురా... ఓయ్ వినిపించిందా...నా మనసున ఉన్న మనసుకు ✍️అరుణిమలు

తాను నేను

మనసులు పెనవేసుకున్న తరుణంలో
మనకు లోకంతో పనేముంది..
నువ్వు, నేననే మాట ఎక్కడ ఉంది మనం అయ్యాక..
జీవితానికి ఆవలి ఒడ్డు అంటే నీ ఒడేనోయ్ నాకు..
గడసరి సొగసులు సొంతం చేసుకున్న నీ సరసంలో మునిగున్నానేమో...
నా నవ్వుల హొయలు నగారాను మోగిస్తున్నాయి..
సిగ్గు గడప అవతల కాపలా కాస్తుందోయ్ కాలాన్ని ఆపి మరి..
బెట్టు చేయనివ్వని నీ మురిపాలు ముని వేళ్ళతో వీణను సవరించినట్టే ఉందిరా మేనును...
జగమంతా ఉయ్యాలే నీ ఎదపై నే చేరిన తరుణాన..
రాజేసిన సెగల ఆవిర్లు సుగంధాలై మన చుట్టూ గూడు కడుతుంటే...
ఓయ్....ఇప్పుడు చెప్పు నేనెరినోయ్ నీకు అని అడగనా ముచ్చటగా...
పొగడ్తల పరవళ్ళలో తేలియాడనా...
ఏవోయ్...మన సరసాల పాకం సిద్దమే కదా రుచి చూడని అధరాల విందుకు...

✍️అరుణిమలు

తాను నేను

ఏ బంధం ఎప్పుడు బరువు అవుతుందో..
ఏ ఇష్టం ఎప్పుడు కష్టంగా మారుతుందో..
ఏ భయం నిజమయి పగలబడి నవ్వుతుందో..
ఏ మాట ఆశలను నీటి మూటగా మార్సుతుందో..
ఏ అవసరం ఏ ముసుగు వేసుకొని వస్తుందో..
ఏ నిజం ఎప్పుడు నిప్పుగా మారి దహిస్తుందో..
ఏ రోజు ఎప్పుడు జీవితాన్ని మార్చేస్తుందో..
ఎదురుచూసిన చూపులు ఎదురై ఏ రోజు ఖాళీ చేతిని చూపిస్తుందో..
ఏ నవ్వులు ఎప్పుడు పరిహాసాలుగా మారుతాయో..
ఏ మంచి వెనుక వంచన దాగుంటుందో..
ఏ నీతి వెనుక ఏ నాటకం ఉందో..
మనసంటే మనసే మారి మారి మరిచిపోయేదని..
నువ్వొచ్చే వరకు నాకు తెలియదు రా జీవితమంటే ఇన్నుంటాయి అని...
ఇది లోకమంతా ఏకమయినా నేర్పలేని పాఠం..ఒకరు నేర్పగలరని..
ఒక మనిషిలో లోకాన్ని చూసాను...అదే మనిషి మలచిన అదే నను విరిచి మలిచిన నా రాతను చూసాను..
జీవితమంటే ఇదని నేర్పడానికి వచ్చావేమో..బాగా నేర్పావు నా పుట్డలో వేలు పెడితే కుట్టనా అని...
వాస్తవాలను చూసిన కళ్ళకు రంగులు కనిపించట్లేదు ఈరోజు...
మాస్టారు ఇక చాలండి...ఇలాంటి పాఠాలు ఎవరికి నేర్పకండి...ప్రపంచాన్ని ఇలా కళా విహీనంగా చూపించకండే..
గురుదక్షిణ ఏమివ్వను‌ కొత్త జీవితాన్ని ఇచ్చిన మీకు...
ఈ జన్మకు మరచిపోలేను మీ దెబ్బలను..మీ భోదనను..
మనసుతో పాటు జీవితమే నువ్వనుకున్న నా దగ్గర
ఇంతకు మించి దక్షిణ ఏముంటుంది...

✍️అరుణిమలు

తాను నేను

అలా చూడకు ఎదలో గిలిగింతలు పుడుతున్నాయి అంటున్నావు....
మరి నేల చూపులు చూస్తే సిగ్గా అని ఆటపట్టిస్తున్నావు....
నేను నవ్విందే లేదు కాని అలా నవ్వకు అంటావు...
నీమాటలు అర్ధం ఒకటైతే నీ ఉద్దేశం ఇంకొకటి...
నాకన్నా ఇంకెవరికి తెలుస్తుంది నీమాటల అర్ధం, అంతరార్థం....

✍️అరుణిమలు

తాను నేను

జ్ఞాపకాల తీరంలో ఉన్నా ఈరోజు...
నీతో కలిసి గడిపిన కాలం తక్కువే రా...
అమావాస్య చంద్రుడువి కదా నీ రాకపోకలు అంతా లెక్క మీద జరిగింది..
ఒడ్డున ఈ ఏకాంతాన నీ పలుకుల తరంగాలు తాకుతునే ఉన్నాయి ఇంకా...
ఇప్పటి వరకు ఇక్కడే ఉన్నావు అనిపించే ధ్యాస...
మళ్ళీ కనిపించని కలలా కరిగి ఇంకిపోయావు మదిలో..
ఆశల ఊట బావికి మాత్రం ఇంకా ఆశ తీరలేదోయ్ నువ్వొస్తావని...
ఎదురు చూపులు విసుగన్న పదాన్నే మరచాయి రా...
నీ మాటలు పేక మేడలని చెప్పలేదు కదా ఆ రోజు మాటిచ్చినప్పుడు...
ప్రవహించే నదివే నువ్వు కాలం మారితే కొత్త నీటితో పరవళ్ళు తొక్కాలనే కోర్కెలెక్కువ కదా...
పలకరిస్తూ,పరవసింప చేస్తూ, నీలో కలిపేసుకున్నాక మనం కాదు నువ్వు వేరు నేను వేరనే గొప్పవాడివి...
కావాలనుకున్న దాని కోసం స్వరూపాన్ని సైతం మార్చగలవు..వద్దు అనుకుంటే వెనుతిరిగి చూడకుండా పోగలవు ముందుకు...
నీ మది సుడిగుండంలో చిక్కిన ప్రాణాన్ని చూసి అయ్యో అనలేని కాఠిన్యం నీది...
ఎందుకోయ్ ఏ ఒడ్డును తాకకుండా పోరాదు ముందుకు, కుదరదే...
నీకు మేం కావాలి కాని ఒక అవసరంగా మాత్రమే కదూ...
నిను తాకిన గాలి నాకు ఆయువు అనుకున్న కానీ...ఈరోజు ఉక్కిరిబిక్కిరి గా ఉందోయ్
చాలింక ఊపిరి ఆగిన మంచిదే అనిపిస్తుంది నువ్వు అనే అనుభవం గురుతుకొచ్చినప్పుడల్లా...

✍️అరుణిమలు

తాను నేను

గడియ గడియకు గుండె లయ తప్పుతోంది...
ఏ క్షణాన నువ్వొచ్చి నామదిని తడతావేమో అని..
నిమిష నిమిషానికి మనసు పరుగులు పెడుతుంది..
ఎద వాకిలిలో నాకోసం కాచుకొని కాని ఉన్నావేమొ అని..
తెరిచి ఉంచిన నా నీ హృదయంలోనికి అనుమతి  దేనికి..
ఎదురు చూపులని, నా ఆశలని ఎండమావులు చేయమాకురా.. మావా
....అరుణిమలు...

తాను నేను

పరిచయాలు పెంచుకోవలంటే భయం పరిస్థితులు ఎలా ఎదురు తిరుగుతాయో అని..
అభిమానంగా ఉండాలంటే భయం అపార్దాలు వస్తాయేమో అని..
చనువుగా ఉండాలంటే భయం చులకన అయ్యిపోతానేమొ అని..
ఆశలు పెంచుకోవాలంటే భయం అవి అడియాసలుగా మిగిలిపోతాయేమో అని..
ఆరాదిద్దాము అంటే భయం అది ఎక్కడ ప్రేమగా మారుతుందో అని..
నమ్ముదామంటే భయం ఎక్కడ నట్టేట ముంచేస్తార అని..
హక్కుగా ఉందామంటే భయం ఎక్కడ అధికారం తీసుకుంటారో అని..
ఒంటరిగా ఉందామంటే భయం ఎక్కడ వెంటాడుతారో అని..
ఖటువుగా ఉందామంటే భయం మనసంటు లేని బండరాయిని అయ్యిపోతానేమొ అని..
నటిద్దాము అంటే భయం ఎక్కడ నటనలో జీవిస్తున్నాను అని గ్రహిస్తారేమొ అని..
కష్టాన్ని చెప్పుకుందామన్న భయమే ఎక్కడ ఉపయోగించుకుంటారో అని..
మాట్లడుదామన్న భయమే లౌక్యము చేతకాక ఎక్కడ నిజాలు చెప్పాల్సి వస్తుందో అని..
ఎదురు తిరుగుదామన్న భయమే ఎక్కడ దూరము అయ్యిపోతారొ అని..
భవిష్యత్తు గురించి అలోచించాలి అన్న భయమే ఎముంది అని ప్రశ్నిస్తుందేమొ అని..
నన్ను నేను ప్రశ్నించుకోవాలన్న భయమే జవాబులు నా అస్థిస్త్వాన్ని ప్రశ్నిస్తాయి అని..
భయమన్న భయమే ఇదెక్కడ బెదిరిస్తుందొ ఇంకెన్నాళ్ళు అని.. 

ఈ భయాలను ఊహిస్తూ రాసా రెండు సంవత్సరాల క్రితం కాని ఇప్పుడు అయితే ఇవన్నీ నిజంగా ఉండవలసిన భయాలే అని ఖచ్చితంగా చెబుతాను...

.........అరుణిమలు........