ఓయ్....నిన్నేనోయ్
చాలా రోజులు అయిందిరా నిను చూసి..
అదేలే...తేరిపార చూసి..
ఎక్కడ కళ్ళారా చూస్తే పదపద మంటుందో ఈ పాడు మనసని...నేల చూపులు చూస్తున్నాను మరి...
ఇప్పటికీ ఏ మార్పు లేదెందుకో మరి...
నిను చూసిన క్షణానే మదిలో పదనిసలు మోదలు..
చిరుగాలి తాకిడికి తన్మయంతో ఊగిసలాడిన ఆ విరుల్లా ఈ గుండె దడదడలు ఏంటోయ్...
నీ పేరు మది స్మరించిన ఘడియలో ఎరుపెక్కిన చెక్కిళ్ళు పెదవి సాయాన్ని కోరి మరి చిరునవ్వై విచ్చుకుంటున్నాయి...
నీ ఆలోచనల అలలు తీరం చేరేది నా కాలి గోటి గిచ్చుళ్ళతోనే సుమీ..
కళ్ళలో ఈ కలవరపాటు ఎలా ఆపేది ఎవరి కంట పడనివ్వకుండా...
నా నవ్వుల జలపాతంలో స్థానాలు చేస్తున్నానోయ్..
నీ ఊహల ఉరకలను ఆపేదెలా ఉప్పెనై నను ముంచక మునుపే...
చేయాల్సిదంతా చేసేసి ఏం ఎరుగని పుంగవుడిలా ఆ చూపు ఏంటో...
ఉలిక్కిపడుతున్న నా అదరాలను ఆపేదెలా నిను తలంచకుండా...
ఎదనేలే వేళ నా రాజువి..పానుపును ఏలే వేళ నా చక్రవర్తివి నువ్వే..
నీ రాజ్యం ఇక్కడ తనని ఏలే రాజు లేకుండా ఉందోయ్ నీకోసం ఎదురుచూస్తూ...
నీ గుండె గూటిలో తిష్ట వేసాను చాలులే అనకు..
ఉసురు తగులుతుంది ఈ వయసుది నాది కాదులే..
ఇప్పుడు ఏంటిదని తుళ్ళిపడకోయ్ నిన్ను ఎవరు ఆహ్వానించలేదులే...
అరుణిమలు
