తాను నేను

అతిథిగా వచ్చావని మరచిపోయాను

ఆతిధ్యంగా నా మనసులో చోటిచ్చా...

సెలవని నువ్వంటుంటే 

వద్దని నిన్ను ఆపలేను

నీ వెంట నడవలేను...

ఏమని సర్ది చెప్పేదోయ్ 

ఈ మనసుకు ఇప్పుడు 

నువ్వు తన మనిషివి కాదని,కాలేవని..

నా నుదుటన రాయని నీ పేరు

ఈ గుండెల్లో రాసేసావు..

చెరపలేను

నీ చెరలో చిగురించలేను..

✍️అరుణిమలు

తాను నేను

మనసు నిండా భారం నిండిపోయింది

అయినా పెదవి తెరవాలని లేదు..

ఎదంతా ఆలోచనల అలజడే

అయినా మాటలే కరువయ్యాయి ప్రశ్నించడానికి..

రాయాలని ఉంది

కానీ.....ఏం రాయాలో తెలియక

అక్షరాలు అలిగాయి..

ఆకాశం ఉరుముతుంది

అచ్చంగా నా ఆవేదనలా...

మబ్బులు ఆకాశాన్ని కమ్మేసాయి

పదే పదే నా అభిమానం మీద దాడి చేసిన నీ మాటలు లా..

పెళ్ళుమనే శబ్దం కదిలించలేదు నన్ను

నా ఆత్మాభిమానం తీసుకున్న నిర్ణయం అంతకన్నా పెద్ద చప్పుడే చేసింది ఈ ఎదలో..

గుండె బద్దలైన ఆకాశం

ఒక్కో బొట్డుగా కరిగిపోతుంది..

‌నా కళ్ళలో మాత్రం నీటి బొట్టు లేదు..

బండ బారిన ఎదలో

ఏ ఆలోచన చలనాన్ని ఇవ్వలేక పోతున్నాయి..

నమ్మకాలు సమాధి చేసిన చోట

ఒంటరిగా మనసు మిగిలిపోయింది..

✍️అరుణిమలు

తాను నేను

మనసును చీల్చే నీ మాటల పై 

ఎదురు దాడి చేయడానికి‌ 

నేను ఆయుధాన్ని కాలేను..

నువ్వ నా గర్వానివి కదు

అందుకే

మౌనాన్ని ఆశ్రయిస్తాను..

మనసు విరిగిన రోజే వస్తే 

నీ నుండి వెనుతిరిగి చూడలేనంత 

దూరం జరగడమే తప్ప తిరగబడలేను..

నా ప్రేమ ఇంతే దాని తీరు అంతే...

నిన్ను నొప్పించి నేను పొందేది అశాంతే కదా..

నా అభిమానం నీ అహం 

అనేది లేకుండా ఉంటే మనం మనమే ఎప్పటికి..

మూడో వ్యక్తికి కూడా అవకాశం 

ఇవ్వన్నంత నమ్మకం ఒకరి మీద ఒకరికి ఉంది..

కానీ అహం చేసే గాయాలకు

అభిమానం పదే పదే తలొంచలేను అంటుంది..

నీ అహాన్ని జయించలేను

నా అభిమానాన్ని వదిలేయలేను..

అందుకే 

మనసు వనవాసాన్ని కోరింది ఇలా..

✍️అరుణిమలు

తాను నేను

ఎప్పుడో పుట్టే తలపువు కావు 

నాతో నడిచే వలపువు నువ్వు..

రెప్పలు మూయగానే

మెల్కొనే నా స్వప్నానివి నువ్వు..

అలల్లా అలుపే లేని నీ ఆలోచనలు

వచ్చి నన్నో ముద్దిచ్చి తడిపేస్తుంటాయి..

తొలిపొద్దులో ఏదో 

ఙ్ఞాపకంగా మేల్కొంటావు నాలో...

మలిపొద్దులో

నీ ఎదలో దాచుకుని జోల పాడతావు..

తీపి గాయాలను చేస్తు

మరచిపోలేని కానుకులను ఇచ్చి

నన్ను మాయ చేస్తావు..

ఎవరవోయ్ నువ్వు అంటే

నుదుటన ముద్దిచ్చి నవ్వుతావు..

నీ తోడు నా బలం

నీ దూరం ఒక శిక్ష

నీకై ఎదురు చూపులు ఒక పరీక్ష

నువ్వే నా బలహీనత..

నీకై పుట్టిన ఈ ప్రాణం

నీ పేరుకే అంకితం..

కలుసుకోలేం

విడిపోలేం

మరచిపోలేం కూడా..

మనం 

మన కథ ఇంతే..

✍️అరుణిమలు

తాను నేను

మనసు అప్పుడు, ఇప్పుడు ఒంటరిదే

ఒక్క నువ్వు లేవనే మాటే తప్ప..

నీకై ఎదురు చూపులలో గడిపిన కాలమే ఎక్కువ

ఎలా ఉన్నావనే పలకరింపుకు ఆశ పడిన రోజులే ఎక్కువ...

అందరు బాగున్నార, ఎలా ఉన్నారనే పలకరింపే తప్ప..

ఏం, ఎలా ఉన్నావు అంటే

నువ్వు ఇలా ఉంచావని నన్ను నేను చూపిస్తే చూడలేను అనుకున్నావ..

నీకు తెలుసు నువ్వు ఏం చేస్తున్నావో

ఏం ఇస్తున్నావో

నాకై నిన్ను నువ్వు పంచలేనప్పుడు

దేనికోయ్ ఈ బంధం..

నువ్వు ఏకాంతంగా గడిపే కాలంలో

నా ఆలోచనలు ఏనాడైనా నిన్ను పలకరించాయ

అని అడగాలని ఉన్న.... జవాబు రాదని తెలిసే ఆగిపోయాను..

నిన్ను నాకు అలవాటు చేయకూడదు అనుకున్నప్పుడు..

మనసుతో ఈ చెలగాటం దేనికి..

పదిమందిలో నన్ను ఒంటరిని చేయగలిగే నీ తలపులు...

ఏకాంతంలో నాతో యుద్ధం చేస్తున్నాయి

ఏం ఆశిస్తున్నావని

ఏం పొందావని..

అప్పుడు ఆశగా చూసే దానిని

ఎప్పుడు నీ రాక అంటూ

ఇలా వచ్చి అలా మాయమయ్యే ఆటలు నువ్వు ఆడుతుంటే ఎదకి అయ్యే గాయాలను

అక్షరాలుగా పోసి పేర్చే దానిని..

ఇప్పుడు ఙ్ఞాపకాలు తప్ప

ఆశలు లేవు

ఎదురు చూపులు లేవు

నీ ఆలోచనలలో నన్ను వెతుక్కుంటూ

నాతో నేను నిన్ను నీడగా 

నింపుకుని సాగిపోతున్న..

✍️అరుణిమలు

తాను నేను

కరిగిపోతున్న కాలంతో పాటు

కదిలిపోవాలి అని ఉంది..

కానీ...

నిన్ను వదిలిన ఆ చోట

ఆగే ఉన్న ఇంకా..

ఈరోజు ఎందుకో 

కన్నీరు ఆగనంటుంది..

కరిగి వరదలై పొంగి ఇంకి 

పోవాలని ఉంది 

నాలో నేను..

ఏ సాగరసంగమం దేనికి 

అంతరంగమే ప్రళయంగా మారాక..

అలల కోత

గాయాలను చేస్తుంటే

నవ్వులను అద్దుకుని నటిస్తున్న..

నీ ఆలోచనలను అణచాలని

చేసే ప్రయత్నంలో ఓడిపోతున్న మళ్ళీ మళ్ళీ..

అనంతమైన ప్రపంచంలో

ఏకాకిగా మనసు మిగిలింది

తనువే తిరుగుతుంది 

బాధ్యతల చట్రం నుండి తప్పుకోలేక..

నీ ఙ్ఞాపకాల లోకంలో విహరిస్తూ

ఎన్నోసార్లు గతం లోకి వెళ్ళి వస్తున్న..

కానీ...‌.

గతాన్ని మార్చలేక

భవిష్యత్తును తీరుగా మలచలేకపోతున్న..

ఎలా మలచేదోయ్...

ఉన్నది ఒక మనసు

అది పుట్టిందే నీకోసం ఏమో

నా మాట వినను అంటుంది..

✍️అరుణిమలు

తాను నేను

నీ ఙ్ఞాపకాల సంపద కోసం

ఆశ పడ్డాను...

రేపటి రోజున 

నాకు తోడుగా ఉంటాయని..

ఇప్పుడు

నీ ఙ్ఞాపకాలు అంటేనే

మనసు ఆరిపోయే దీపంలా

వణుకుతుంది..

ఇదే ఫలితం

నన్ను చేరుతుంది అని

నిన్ను కలిసిన మొదటి రోజున తెలియలేదు..

నన్ను వెతుకుతూ వచ్చిన

నా మరో ప్రాణానివి అనుకున్న..

ఈ జన్మకు పొందని

వరానివని తెలిసి

మరుజన్మకు నీ తోడు కోరుకున్న

పిచ్చి దానిని..

మనసంటే తెలియని నీతో

ఎన్ని జన్మల ప్రయాణం చేసిన

మనం ఒకటి కాలేం అని

ఎంత ఆలస్యంగా తెలిసింది..

నన్ను నేను నీ నుండి

దూరం చేసుకోవడం ఎంత కష్టమో అనుకున్న..

మాటలతో మనసు ముక్కలు చేసి

ఇంత సలువుగా నీ తలపును తీసి పారేస్తావని 

అనుకోలేదు..

పొందింది అంతా మాయగా ఉంది

పోయిన కాలమంతా ఏ జన్మ ఋణమో అనుకుంటు..

నన్ను నాకు తిరిగి ఇచ్చేసిన నీకు 

"కృతజ్ఞతలు" మాత్రమే చెప్పగలను..

పోవోయ్ బాటసారి

మరో మనసును వరించడం

ఎంత నేరమో చెప్పేసావుగా..

✍️అరుణిమలు