తాను నేను

అక్షరాల పై అదుపు లేదు
భావాలన్ని చెల్లాచెదురుగా పడి ఉన్నాయి
ఆలోచనల వేపు నుండి మనసు ఎటో మళ్ళింది

నీ నుండి దూరం జరిగాక
నాకు నేను కూడా దూరమయ్యాను

వెనుతిరిగిన ఇష్టం
కష్టపెడుతుంది క్షణం క్షణం
కానీ ఏం చేయగలను..

దారులన్ని మూసేసావు తొందరపడి
అభిమానం తలవంచలేక వెనుతిరిగింది

మనసుకు మాత్రమే తెలిసిన వ్యధ ఇది
విప్పి చెప్పేందుకు పదాలు లేవోయ్..

చదవడానికి కన్నీళ్ళు మిగిలాయి
చదవగలవా ఈ మనసు వేదన..

దేహాన్ని విడిచిన ప్రాణం లా
జీవం మరచిన ప్రాణిని అయ్యాను..

✍అరుణిమలు

తాను నేను

నాతో నే చేస్తున్న అంతర్యుద్ధాలు ఎన్నో
అవునంటే కాదంటు
కాదంటే అవునంటు

హద్దులంటు మనసు చుట్టూ కంచెను వేసి ఏకాంతంలో పడేస్తున్న..
స్వేచ్ఛ అంటూ గిరి గీసి.. ఆలోచనలను గిరి అవతల వదిలి నేను ఇవతల చోద్యం చూస్తున్న..

మనసుకు కళ్ళెం కావాలంటు...కళ్ళకు ఆంక్షలను వివరించాను

ఆత్మాభిమానం అంటు ఈదుతున్న ఎదురొడ్డి ఆటుపోట్లకు..

నిజాయితీనే ఆయుధంగా మలిచానేమొ
రెండు వేపుల పదును తేలి ఉంది గాయాలను చేస్తూ..

తప్పు చేస్తానా అంటూ చేసే పనులను తరచి తరచి మరీ చూస్తున్న..
తప్పటడుగు పడనీకంటు పదే పదే మనసును హెచ్చరిస్తున్న..

పొగరుంటే చాలా..

ఏమో తలొంచని ఆ పొగరంటే చాలా ఇష్టం....
ఎన్ని వదిలేసిన,
ఎంత మొండిగా నిలబడిన,
ఎన్ని ఇష్డాలను తుడిచేసిన,
ఎన్ని కన్నీళ్ళు కారిన,
ఆఖరుకు ఒంటరినైనా కూడా
తలెత్తి నా పొగరును చూడటం నాకు గర్వం..

✍️అరుణిమలు

తాను నేను

ఏం చేస్తున్నావో అనే ఆలోచనల లోకం నుండి బయటకు వచ్చి చూస్తే.....
ఎదురుగా ఉంటావోయ్...పిలిస్తే ఎదురొచ్చిన వాడిలా..

ఎలా ఉన్నావో అంటూ అడగమంటుంది మనసు...
ఎదుట పడలేని మాటలకు రూపాన్ని ఇవ్వగలనా..

వెతికి వెతికి అలసిన పాదాలను చేర్చేది ఎలా నీ ముందరకు..
చులకన కాలేని పలకరింపును పక్కకు పెట్టేస్తున్న...

ఎక్కడ నువ్వంటు వెతికే చూపులకు గంతలను కట్టేస్తున్న...
నన్ను నా నుండి వేరు చేసి నీ ముందర పెడతాయేమో అని..

పలవరింతలేమో పదే పదే పలకరిస్తున్నాయి..
నీ మనసు ఎక్కడ అని ప్రశ్నలను సంధిస్తూ..

నమ్మకాన్ని నీకు ఇచ్చేసా
ఆశలను నీ గడపలో వదిలేసా
కోర్కెలను కసిరి పంపేసా
నాలుగు నవ్వులను ఇచ్చేసి
కాసిన్ని కన్నీళ్ళను తీసుకున్న

నెగ్గాలని లేదోయ్
తగ్గాలని లేదు
కలిసి నడవాలని మాత్రమే ఉంది
ఇక అదీ వద్దు..
✍అరుణిమలు

తాను నేను

అభిమానం గాయపడింది...
ఔషధం ఏదంటు వెతుకుతుంది మనసు...
నాది నాదని అరచేత దాచినదే గాయం చేస్తే బాధ చెప్పుకునేది ఎవరితో..

దోసిట ఉన్నది జారవిడిస్తే ఒక యాతన...
పట్టి ఉంచితే మళ్ళీ మళ్ళీ గాయాన్ని తట్టుకునే శక్తి ఉందా అని ప్రశ్న మిగిలి ఉంది..

ఇష్టంగా చేరిన కొమ్మ నీడలో సేద తీరుదామంటే
రాలే ముళ్ళను హత్తుకునేది ఎలా...

గర్వంగా నిలిచిన నాదన్న చోటే
కదులుతుంటే
ఎలా నిలదొక్కుకునేది అక్కడ..

తోడు కోరని చెలిమివే
నాదనే ధైర్యానివే
నగు పాలు చేస్తే నే నవ్వేది ఎలా...

నిన్ను చూడగానే పెదవి పై పూచే నవ్వుకు తోడు
కంటిలో చెమ్మ కూడా చేరుతుంది..

మనసుకింకా ధైర్యం ఉంది
నీ మనిషినే అని చెప్పేందుకు కానీ
నాకేది...ఆ శక్తి ఉందా అని సందేహంలో పడేసింది..

నచ్చినచోటు దక్కదేమో
దక్కిందే నచ్చిందని నప్పుకుపోవాలి ఏమో...
కానీ ఎలా...చేతకాదే

ఎన్ని జరిగిన ఈ ఇష్టానికి ఇరుగుడు దొరకడం లేదు
నన్ను నేను నీ నుండి దూరం చేసేందుకు..

✍అరుణిమలు

తాను నేను

తూల నాడటం సులువే
తడిచిన కన్నులను తుడవడమే కష్టం..

అరచేత వెన్నముద్దనే నీ చల్లని నీడలో
నీ శ్వాసలో మార్పు చాలోయ్ నే కరిగిపోయేందుకు..

ఎంత సున్నితం‌‌ ఈ మనసు
కదిపిన చేతిని వదిలి, కన్నులకు శిక్షను వేస్తుంది..

పరాయి వాడివైతే పోరాడే దాన్ని ఏమో
నా వాడివయ్యావేమో పరాజయమే మేలంటు దారి మళ్ళించేస్తుంది మనసు..

తలొంచని పొగరుని ఎలా నేను వంచేది లోకం ముందర..
నీకై వాలిన కనురెప్ప లలో తుఫాను రేగుతుంది ఇక్కడ..

నీ ముందర నన్ను నేను తగ్గించగలను
నా మర్యాదను నీలో చూస్తున్న కనుక..

లోకం ఎదురుగా తలొంచేది ఎలా
నీ పరువును నేను అనుకున్నాక..

పేరులు కలవలేదేమో కానీ
ఇచ్చిపుచ్చేసుకున్నాం ఎన్నో వాగ్దానాలను
వాటిని మీరేది ఎలా..

✍️అరుణిమలు

తాను నేను

శరీర సుఖం క్షణాల్లో మరుపై పోతుంది..
వాంఛలన్ని చెమట చుక్కలై ఆవిరై పోతాయి..

రెండు దేహల రాపిడిలో వేడెక్కిన వాతావరణం నిట్టూర్పుల తాపానికి తడిసి పోతుంది..

అలిసిన శరీరాలు నిద్రావస్థలో నుండి తేరుకున్నాక మిగిలేది అనుభూతి మాత్రమే..

కానీ ఙ్ఞాపకాలు దొరికేది చిన్న చిన్న పనులలో, నవ్వులలో, జారే కన్నీటి చుక్క ల్లోనే....

కలిసి గడిపిన ప్రతీ ఘడియను హత్తుకునే మాటలు ఎన్నో.... కోపాల చాటున దాగిన భాద్యత...
అలకల చాటున దాగిన అల్లరి తనం...
బుజ్జగించే వేళలో చూపించే ఆత్మీయత...

నీకై రాలే కన్నీటి చుక్కను దోసిట పట్టి నన్ను గుండెలకు హత్తుకునే భరోసాను..

నేనున్న అంటూ నవ్వుతా కన్ను ఎగరేసే కొంటెతనంలోని చిలిపితనం..

విసుగుల మధ్య మూతి విరుపులు...బుంగ మూతితో ఆడే పెదవి ఆటలు...నా దేహం పై అల్లికలు అల్లుతా మెలికలు తిరిగే నీ చేతి వేళ్ళు...

ఎన్నెన్నో ఙ్ఞాపకాలోయ్... ప్రతీ క్షణం ఒక బహుమతిగా మారి..
నీ ఒడిలో కుదురుగా నిదరోతుంది నాకేమంటూ, నాకేంటంటు..

పొంత నిండని ఈ ఙ్ఞాపకాల సంపద చాలోయ్ నీ నుండి...
దూరమైనా,దగ్గరైనా వాటిని చెరిపే శక్తి ఏముంది ఇలలో...

✍️అరుణిమలు

తాను నేను

నిద్రని తలగడకు వదిలేసి
నే ఆలోచనలలో కునుకేసా..
నిదురించిన రేయి కలవరిస్తుంది
కంటికి మింటికి ఈ ఏకదార దేనికని..

రెప్ప పడుతుంటే ఏ పిలుపో వినిపిస్తుంది
ఉన్నావా అంటు..
నిదురను చెరిపేసిన అలజడి ఏదో
ఉలిక్కిపడి లేపింది..

చుట్టూ చీకటి
బాగుంది
నాకు నన్ను కనపడనంత చిక్కదనం..

ఏదో చేజారిందేమో
మనసు ఆరాట పడుతుంది వెతకమంటు..

వదిలి వచ్చేసిన చోటే ఆగి పోయింది ఏమొ వెర్రి మనసు..
ఇంకా నాదే అనే భ్రమలో ఉంది..

ఏ కీచురాళ్ళు చప్పుడు చేసిన బాగుండేది
కాస్త మనసు అటు మళ్ళేది ఏమో..

కునుకుపాటు పడుతుంది మంచం
జో కొట్టి కొట్టి ..

వేల తారలను అలంకరించిన ఆ ఆకాశం మెరిసి పోతుంది చలనం లేకుండా..
అచ్చు నవ్వులను అద్దుకున్న నా మనసులా

✍️అరుణిమలు

తాను నేను

ఆటు పోట్లు ఎన్నో
ఎద హోరెత్తుతు ఉంటే

పాదాలను తాకుతున్న చెమ్మ వెచ్చగా ఉంది
ఏదో భారంగా దిగజారి నేలను తాకి చెమ్మగిల్లినట్టు

పెదవి ఏదో చెప్పాలి అంటుంది
ఏదో ఉప్పగా తాకుతుంది మనసుని అని..

ఇష్టాన్ని ఇసుకలో రాస్తున్న గాలికి చెదిరి పోతుంది
చేతికి చిక్కని రేణువులలో ఆశలన్ని చెల్లాచెదురుగా చెరిగి పోయాయి..

కోపంగా కడుతున్న దేనికో సమాధిని..
మనసుకు నచ్చలేదు ఏమొ... శ్వాస వాడికి సమాధి చిధ్రమై పోతుంది..

పాదాల ముందరి చెమ్మలో రాస్తున్న మనసు తెరచి
అక్షరాభ్యాసం చేసినట్లు తడబడుతూ..

చిత్రంగా అవి చెదిరి పోలేదు
అక్షారాభిషేకం కొనసాగుతుంది గుండెను గొంతుగా మార్చి
మౌనాన్ని మాటగా మలిచి
భావాన్ని అక్షరానిగా తీర్చి

ఏ సాగర ఘోష నా చెవిన పడలేదు ఇప్పుడు
నా మనసు హోరు ముందు

నా బలం నేనేగా
నాకు నేను అక్షరాలుగా మారుతు
నాకు నేను తోడుగా ఉన్నాక..

ఏ దిక్కుకు నేను చూడాలి
ఏ గడపకు నా చూపులను తోరణాన్ని చేయాలి ఇప్పుడు..

✍️అరుణిమలు