తాను నేను

ఆటు పోట్లు ఎన్నో
ఎద హోరెత్తుతు ఉంటే

పాదాలను తాకుతున్న చెమ్మ వెచ్చగా ఉంది
ఏదో భారంగా దిగజారి నేలను తాకి చెమ్మగిల్లినట్టు

పెదవి ఏదో చెప్పాలి అంటుంది
ఏదో ఉప్పగా తాకుతుంది మనసుని అని..

ఇష్టాన్ని ఇసుకలో రాస్తున్న గాలికి చెదిరి పోతుంది
చేతికి చిక్కని రేణువులలో ఆశలన్ని చెల్లాచెదురుగా చెరిగి పోయాయి..

కోపంగా కడుతున్న దేనికో సమాధిని..
మనసుకు నచ్చలేదు ఏమొ... శ్వాస వాడికి సమాధి చిధ్రమై పోతుంది..

పాదాల ముందరి చెమ్మలో రాస్తున్న మనసు తెరచి
అక్షరాభ్యాసం చేసినట్లు తడబడుతూ..

చిత్రంగా అవి చెదిరి పోలేదు
అక్షారాభిషేకం కొనసాగుతుంది గుండెను గొంతుగా మార్చి
మౌనాన్ని మాటగా మలిచి
భావాన్ని అక్షరానిగా తీర్చి

ఏ సాగర ఘోష నా చెవిన పడలేదు ఇప్పుడు
నా మనసు హోరు ముందు

నా బలం నేనేగా
నాకు నేను అక్షరాలుగా మారుతు
నాకు నేను తోడుగా ఉన్నాక..

ఏ దిక్కుకు నేను చూడాలి
ఏ గడపకు నా చూపులను తోరణాన్ని చేయాలి ఇప్పుడు..

✍️అరుణిమలు