తాను నేను

శరీర సుఖం క్షణాల్లో మరుపై పోతుంది..
వాంఛలన్ని చెమట చుక్కలై ఆవిరై పోతాయి..

రెండు దేహల రాపిడిలో వేడెక్కిన వాతావరణం నిట్టూర్పుల తాపానికి తడిసి పోతుంది..

అలిసిన శరీరాలు నిద్రావస్థలో నుండి తేరుకున్నాక మిగిలేది అనుభూతి మాత్రమే..

కానీ ఙ్ఞాపకాలు దొరికేది చిన్న చిన్న పనులలో, నవ్వులలో, జారే కన్నీటి చుక్క ల్లోనే....

కలిసి గడిపిన ప్రతీ ఘడియను హత్తుకునే మాటలు ఎన్నో.... కోపాల చాటున దాగిన భాద్యత...
అలకల చాటున దాగిన అల్లరి తనం...
బుజ్జగించే వేళలో చూపించే ఆత్మీయత...

నీకై రాలే కన్నీటి చుక్కను దోసిట పట్టి నన్ను గుండెలకు హత్తుకునే భరోసాను..

నేనున్న అంటూ నవ్వుతా కన్ను ఎగరేసే కొంటెతనంలోని చిలిపితనం..

విసుగుల మధ్య మూతి విరుపులు...బుంగ మూతితో ఆడే పెదవి ఆటలు...నా దేహం పై అల్లికలు అల్లుతా మెలికలు తిరిగే నీ చేతి వేళ్ళు...

ఎన్నెన్నో ఙ్ఞాపకాలోయ్... ప్రతీ క్షణం ఒక బహుమతిగా మారి..
నీ ఒడిలో కుదురుగా నిదరోతుంది నాకేమంటూ, నాకేంటంటు..

పొంత నిండని ఈ ఙ్ఞాపకాల సంపద చాలోయ్ నీ నుండి...
దూరమైనా,దగ్గరైనా వాటిని చెరిపే శక్తి ఏముంది ఇలలో...

✍️అరుణిమలు