తాను నేను

ఓదార్చే చోటే 

కన్నీరు ఒలుకుతుంది..

బాధని 

అర్థం చేసుకోని చోట

మౌనమే రాజ్యమేలుతుంది..

విసిగిన చోట

బాధని కూడా చూపించాలని ఉండదు..

ఏ ఓదార్పుని

మనసు కోరుకోదు..

ఇష్టమనే నా తప్పుకు

నువ్వనే కష్టమే కానుకగా దొరికాక..

అంతరంగంలో 

ఆహుతి ఐపోవాలని ఉంది..

కన్నీరు కూడా

బరువుగా ఉంది నేడు..

అక్షరాలకు కూడా

విన్నవించలేను ఎద కోతను..

✍️అరుణిమలు

తాను నేను

కోపంలో ఉన్న

సంతోషంగా ఉన్న

పరధ్యానంగా ఉన్న

అనుకోకుండా

నా పెదవులు పలికే పేరు నువ్వు..

తలపుల్లో నీవే

తల్లడిల్లేది నీకోసమే..

ఊహలో నువ్వే

ఉప్పెనగా ఎగసే బాధవి నువ్వే..

ఎప్పుడు

నాలో నువ్వు ఇంతలా 

ఏకమయ్యావో తెలియదు..

నేనంటు లేనని

నాకంతా నువ్వేనని

ఎందుకు నమ్మేసిందో ఈ మనసు..

నీ నుండి విడిపోవడం అంటే

నా నుండి నేనే దూరమౌతున్నట్టు ఉంది..

అందుకేనేమో

నీకు దూరమవ్వడానికన్నా

నీ ఆలోచనల నుండి

నువ్వనే అలవాటు నుండి బయట పడటానికి

నాతో నేనే తలపడుతున్న..

ఓడిపోతున్న ప్రతీసారీ

మళ్ళీ మళ్ళీ ప్రయత్నం చేస్తూనే ఉన్న..

దారి నీకు తెలిస్తే

మనసు మీద కొట్టి పోకు

మనసులో నుండి వెళ్ళిపో..

✍️అరుణిమలు

తాను నేను

చీకటికి చాలా చెప్పుకుంటా...

దానికి పక్కవారికి పంచే అలవాటు లేదనే ధైర్యంతో..

నిశ్శబ్దంగా ఉన్నచోట

గుండె సడి ఎన్నో చెబుతుంది..

అలుపో....ఆశలో

ఎదలో‌ దాగిన కందకాన్ని తవ్వుతుంది..

ఇన్నాళ్ళు మన మధ్య ఉన్నది అబద్దమా

నువ్విచ్చిన మాట నిజమేనా..

మన దారులు వేరంటు

నా నీడ నన్ను వదిలి పోతుంది నేడు..

గుండెల మీద గుద్ది

నువ్వు కదిలి పోతుంటే...

మనసెందుకో ఇంకా బతికే ఉంది

మరుజన్మ దేనికి ఈ జన్మకు నా మనసుకు తోడు నువ్వనుకున్నందుకా...

నిన్ను ఎంత ఎత్తున నేను ఊహిస్తే దేనికి...

నాకు నువ్వు ఇచ్చిన‌ చోటు నీ పాదాల దగ్గర అని తెలిసాక...

అంతా శూన్యంలా ఉంది

మనం అనే మాట మూగబోయింది..

కత్తి మీద సాము చేస్తుంది ఈ మనసు ఇప్పుడు

గాయాలు తప్ప ఙ్ఞాపకాలు లేవు అక్కడ..

కంటిలో ఏ నలుసు ఉందో

కళ్ళకు‌ అలసట తీరడం లేదు..

అధికారం దండించడానికే కాదు 

దగ్గర తీసుకోవడానికి కూడా ఉండాలి..

కొట్టడానికి తప్ప 

కళ్ళు తుడవ లేని చేతులు దేనికి...

రాత్రి వెళ్ళిపోయింది చీకటిని చెరిపేసి

ఏ కన్నీరుతో కడుగుతున్నావో వేకువ కోసం...

✍️అరుణిమలు

తాను నేను

రాయాలని ఉంది 

తడి కన్నులలో చెమ్మ ఇంకే వరకు...

మనసు విసిగే వరకు

తనువు అలిసే వరకు..

తెల్లని కాగితంపై ఇది నల్లని అక్షరం కాదు

ఈ ఎద పై నువ్వు చెక్కిన గాయాలు..

రాతిరిని మింగేసిన నిదుర

చెబుతున్న కలత రాతలు..

అలసిన కనులకు

ఊరడించే పదాల అన్వేషణ సాగుతుంది..

✍️అరుణిమలు

తాను నేను

కొన్ని నవ్వులను ఏరుకుందామని వస్తే

కాసిన్ని కన్నీళ్ళను ఇచ్చి పంపుతావు..

మౌనంలో దాగిన వేదన

చదవ లేవు..

కన్నీటి చుక్క బరువు

తూయలేవు..

ఎందుకు మరి

ఎదను కోతల పాలు చేస్తావు..

సంతోషాన్ని ఏనాడైనా ఇచ్చావ

లేదు కదా...

మరి కన్నీటిని ఇచ్చే అధికారం నీకు ఎక్కడిదని అడగాలని ఉంది..

తప్పు నీది కాదు

ఆ అధికారం ఇచ్చిన నా మనసుది కదా తప్పు..

నిన్ను నన్ను మించి అభిమానించడమే

నా మనసు చేసిన తప్పేమో..

అందుకే నీ మాటలకు మనసు రోదిస్తుంది...

నీకు చేతనైతే 

మరో గాయాన్ని చేయకు..

మాను, మాకులా చూడకు మనిషిలా చూడు

అని అడగాలని కూడా లేదు ఇప్పుడు..

గుర్తింపును కూడా అర్ధించే చోట

బంధాలు ఏముంటాయి..

మానసిక మరణాలు తప్ప..

✍️అరుణిమలు

తాను నేను

మనసంటే లెక్క లేని చోట

కన్నీటికి విలువ ఉంటుందా..

కఠినమైన మాటలలో

కారుణ్యపు కోతలు ఎన్నో..

బరువెక్కిన కను రెప్పలలో

భారం ఎంతో 

కనులలో ఉబికే గంగకే తెలుసు..

నీతో తలపడిన ప్రతీసారీ 

మనసు అలసిపోతుంది...

తిరగబడటానికి నేను ఆయుధాన్ని కాను అభిమానాన్ని...

మౌనమే నా జవాబు..

✍️అరుణిమలు

తాను నేను

నీ పేరు నా చిరునామాగా మారి

నీ తలపో చిరునవ్వుగా నన్ను చేరింది..

నీకై మానసాన నే చేసిన తపస్సు

ఆరడుగుల రూపంలో నన్ను వరించింది..

నీ ప్రేమ తిలకం

నా నుదుటిన చుంబనంగా చేరాక..

నన్ను నీ నుండి 

విడదీసే శక్తి కాలానికి కూడా లేదోయ్..

మూరెడు తాడు పెనవేయక పోయినా

మనసును పెనవేసుకున్న ముడులు ఎన్నో ఇక్కడ..

ఎద పై చెక్కిన నీ పేరును

ఈ గుండెసడి ఎవరికైనా వినిపిస్తుంది ఏమో అని

మరే మనసుకు చేరువ కాలేదు కూడా..

గుప్పెడు గుండెలో ఉన్నది నీవే

ఈ ఎద చప్పుడు ఆగే వరకు..

కాలమేదైనా...తీరమేదైనా

నా ప్రయాణం నీతోనే

నీ ధ్యానం లోనే..

నేను ఎవరంటే

నువ్వేనంటా..

మరో తలపు

నా తలుపు తట్టదు..

నిన్ను దాటి నన్ను చేరేది

మెప్పించేది ఎవరోయ్..

✍️అరుణిమలు