తాను నేను

మనతో మనం గడిపేది

ఏకాంతంలో..

మనతో మనం మాట్లాడేది

అక్షరాలలో..

ఏ సమూహంలో ఉన్న

ఒంటరిగా ఉన్న..

నీకు తోడుగా ఉండేది

నీకు నువ్వే..

బదులు లేని ప్రశ్నలకు భయపడి

నీ నుండి పారిపోకు..

చుట్టూ ఉన్న వారివి వినడమే కాదు

నీ మనసు విన్నపాలని కూడా వింటూ ఉండు..

నీకోసం నీకు

కాస్త సమయం దాచుకో..

మోయలేని భారాలను మోస్తూ 

అలసిపోయే నీకు

నీ మనసే నీడను ఇవ్వగలదు..

నీ నుండి నువ్వు

తప్పించుకోకు

తప్పులు ఎంచకు..

✍️అరుణిమలు

తాను నేను

ఈ కాలం ఇలా ఆగిపోదు

ఏ పరిచయాలు శాశ్వతం కాదు..

జ్ఞాపకాల సంపదలో

దాచుకున్నవే ఎక్కువ..

నువ్వు, నేను అనే మనం

మన మనసుకు మాత్రమే పరిచయం..

కలిసి రాసుకున్న రాతకి

భవిష్యత్తు లేదు..

అనుభవాలలో దోచుకున్న

అనుభూతులు దాగను అంటున్నాయి..

చెరి సగమని 

చెరిపేద్దామనుకున్న అవి చెరగవే..

ఓయ్....

కలిసి రాని కాలాన్ని కాదని..

జీవితాంతం జతగా మసలే

జ్ఞాపకాలను ఇచ్చిపుచ్చుకుందాం..

ఏమంటావు !?

✍️అరుణిమలు

తాను నేను

నిశ్శబ్దంగా మారిన మనసును కదిలించడానికి

పిలిచిందో స్వరం..

నిశ్చలంగా ఉన్న కొలనులో

అలజడి రేపుతూ..

చీకటిలో మెరిసిన

మిణుగురులా..

అలసిన మేనుని

పిల్లగాలి తాకినట్టుగా..

బీడు నేలని

తొలకరి పలకరించినట్టుగా..

రాగాలు మరచిన కోయిలకు

వసంతం కదిలించినట్టుగా..

శిలలా మారిన హృదయాన్ని

శిల్పంలా మలిచేటట్టుగా..

మాటలు మరచిన బొమ్మకు

పలుకులు మళ్ళీ నేర్పగలవా..

అలసిన మనసును

లాలించడం నీ తరమేనా..

ఎదురు చూపు లేని చోట

వెనుకటి జాడలు చెరిపేయగలవా..

అన్ని ప్రశ్నలే..

గాయం చేసినంత తేలిక కాదు

గతాన్ని తుడిచేయడం అంటే..

మళ్ళీ మొదలైన కథకు

ముగింపు ఏమై ఉందో ఈసారి..

✍️అరుణిమలు

తాను నేను

నన్ను వెతుకుతూ వచ్చిన‌
నీ ఆలోచనలు ఏదో చెబుతున్నాయి..

మనసు విన్న ఊసులకు
మాటలు నేర్పేది ఎలా..

ఆ మాటలను
అక్షరాలలో పొదిగేది ఎలా..

✍️

అరుణిమలు

తాను నేను

బాధ కూడా బాధ్యతే కదా

ఇష్టం మిగిల్చిన నష్టమే బాధ

వేదనంత వేడుకలా

నిరాశాలన్ని కానుకలా

జ్ఞాపకాలన్ని గతంలో నుండి ఊరిస్తూ

నిట్టూర్పులేమో రేపటి వైపు నడిపిస్తుంటే

అద్దుకున్న నవ్వులలో

అర్థం లేని వ్యధను అనుభవిస్తున్న

అద్దంలో నీ రూపం

అందుకో లేని ఆశలు నావి

నాడు నీడలా నేటికి నాతోనే ఉంది

కళ్ళకు ఎదురుగా చేతికి చిక్కనంటు

ఆహ్వానించే మనసు లేదు

అక్కున చేర్చుకునే ఆలన లేదు

ఐనా కూడా

బాధ అమృతంలా మారి

ఆయువు పోస్తుంది..

ఈ వాడిన మోడులో

ఏ వసంతాల రాక రాసి ఉందో అని

✍️అరుణిమలు

తాను నేను

ఆదమరిచేంత నిద్ర

అర్ధించిన అందడం లేదు..

పగలంతా 

నా నుండి నేను పారిపోతున్న..

ప్రతీ రాత్రి 

నీతోనే నా ప్రయాణం..

నీ పేరు పలకలేదు

నిన్ను వరసతో పిలవను లేదు..

ఐనా ధ్యాసంతా నువ్వే

తలపంతా నీకోసమే..

కోపం లేదు

అది నీకు చెప్పాలని లేదు..

బాధ ఉంది

కానీ నీకు చూపించాలని లేదు..

నిన్ను అడగడానికి

చెప్పడానికి కూడా ఏం లేదు..

ఐనా 

ఎందుకో ఇంకా ఈ చింత..

నువ్వు అనే 

కోరికే చచ్చిపోయింది..

నీ పిలుపు వినిపిస్తే

ఆనాడు మనసు పురి విప్పేది..

నీ తలుపు 

పెదవులపై నవ్వులను మెరిపించేది..

నీ జ్ఞాపకం

సిగ్గులను పూయించేది..

ఏది

ఇప్పుడు

ఏది లేదే

నీ పిలుపు కూడా

నిస్తేజంగా

నీ పలకరింపు కూడా

అతుకులుగా

ఇంతలా 

ఎప్పుడు నా మనసును మార్చేసావు..

నవ్వులు లేవు

సరదా లేదు

ఆటలు లేవు

అల్లరి లేదు

ఉన్నాను అంతే

నీ పరిచయానికి గుర్తుగా

నువ్వు వదిలిపోయేలా చేసావు

నా మనసు నన్ను వెలివేసింది

నువ్వు ఏమన్నా

పడమంటుంది అది

పడలేను అంటా నేను

అందుకే హింసిస్తుంది..

నా మనసును

నాకే శతృవును చేసావుగా

నువ్వు లేని లోటు

అది పూడుస్తుంది

దండిస్తూ

బాధిస్తూ

వేదిస్తూ

✍️ అరుణిమలు

తాను నేను

కొన్ని ఆశలు, ఊహలు

కాగితం పడవలు లాంటివే..

ఆశించటానికి అందంగా

అందుకోవడానికి అక్కరకు రాకుండా ఉంటాయి..

కొన్ని పరిచయాలు కూడా

ఈ పడవ ప్రయాణం లానే మిగిలిపోతాయి..

ఆనంద పడినంత సేపు

సాగదు ఆ పరిచయాల‌ పయనం..

అందినట్టే అంది

మునిగిపోయే బంధాలు అవి..

ఏ అలలు లేవు ఆపడానికి

ఏ తీరం లేదు కోతకు..

కనిపించని తుఫానులు

కట్టిపడేసే అభిమానాలు అడ్డు పడతా ఉంటాయి..

మళ్ళీ మళ్ళీ ప్రయత్నించినా

ముందుకు

సాగేవి కావు ఆ పరిచయాలు..

✍️అరుణిమలు