తాను నేను

నేలపై నీటి రాతలు..
ఆవిరౌతున్న మనసాక్షరాలు..

చెమ్మగా మొదలైన గీతలు... గతులను తప్పిన ఆశలకు అద్దం పడుతున్నాయి.‌‌.
ఒక్కో చినుకు ఒక్కో సునామీలా నను చేధించుకుని ఈ విశాల జగతిలోకి దుఃఖమై చేరుతున్నాయి...

విశ్రాంతి, ఇదని తెలియని మది నీ ఆలోచనల ముందు మోకరించింది...
చిన్న చిన్న ఇష్టాలకు ఇన్ని కష్టాలా అంటే..?
అవునంటూ చెంపన తడి వేడిగా తాకింది..!!

తెగింపు తెలియని తాపత్రయం మాత్రం...తడిని తాకుతూ అంది తలొంచేయవా అని..
అప్పుడప్పుడు పాదాలను తాకుతున్న తడి క్షమాపణలను కోరుతుంది కరుణించమంటూ..!!

కనుల కోనేరు ఏమో నేలను కళ్ళాపి జల్లుతుంటే
కలువలు రెండు కనికరం మరిచాయి..
భావాలన్ని రెండో కంటికి కనపడకుండా కొట్టుకు పోతున్నాయి ఇక్కడ మా వలన కాదంటూ..!!

✍️అరుణిమలు