అక్షరాలను రాసులగా పోసి
ఆ అక్షర మాలికలను అల్లుతూ, పేరుస్తా ఉంటాం
అదే కవిత్వమా అంటే.... ఏమో
దోసిట నింపుకున్న పదాలను
అటు, ఇటు కలుపుతూ ఉంటాం...
పెదవి పలకని భావాన్ని రచించడానికి
మనసుకు మాత్రమే కనిపించే చిత్రాన్ని చూపించడానికి..
భారమైన మదిని తేలిక చేసే మంత్రం అక్షరం
గాయమైన నిన్నటికి ఇవ్వాళ వేసే ఔషధం...
దాచిన ఆశలకు ఊహలను జోడించి అల్లుకుపోతాం
చిలిపి చేష్టలకు అక్షరాలను ఊతగా తీసుకొని కవ్విస్తాం...
ఓర చూపులో ఏముంది నా పదంలో దాగిన పెదవుల పలుకులని చూడంటూ ఊరిస్తాం..
ఇష్టాలకు ముడుపులు కావాలంటూ మారాం చేసి మరీ మురిపిస్తాం...
కష్టాన్ని కరిగించి, దిష్టి తీయమంటూ అక్షరాన్ని కోరుకుంటాం...
భారమైన భావాలను, కన్నీళతో అర్చన చేస్తూ ఆరాదిస్తాం....
ఓయ్ అన్నా....ఏయ్ అన్నా....అన్ని నిన్నేనోయ్
మా అరచేతిలో ఒదిగిన, మా కలం నుంచి జారిన మా ఆంతరంగిక నేస్తానివి కదా...
కసిరినా, విస్కున్న, అలిగిన, ప్రేమను పొందిన ఏదైనా మొదట విన్నవించుకునేది నీతోనే ఎప్పుడు...
మన బంధం కలం, సిరా లాంటిది కదా ❤❤❤
ఇలాగే ఉండిపోవోయ్ 😍😍😍
✍️అరుణిమలు
No comments:
Post a Comment