తాను నేను

నీ చూపులను చదివే కొద్ది
నా అక్షరాలలో చనువు పెరుగుతుంది..

పెదవి మరిచింది నవ్వడం
నీ ముందర విరుపులు చెల్లవని..

నీ మనసును తట్టి లేపేందుకు
నా మౌనం మువ్వగా మారింది..

నదికి ఎదురొచ్చిన సాగరానివై
అణువణువునా ప్రవహించేయ్
నన్ను కలిపేసుకుంటూ..

సరసుడివే మనసును చైత్రమై మీటావు
మేను వేణువై పోయి రాగాలు పలుకుతుంది..

కనుల కౌగిలింతలో దాచేయకోయ్ నన్ను
నీ చూపుల కోకను తొలగించేసి..

వెక్కిరింతలు దేనికో నా అక్షరాలంటే
నా భావాలు నీ వెంట పడుతున్నాయి అనా..

పదాలలో దాగింది మనమే
ఈ మనసనే పదవులను పాలించేది మనమే..

✍️అరుణిమలు