తాను నేను

కొన్ని మాటలు మౌనాన్ని వీడాక
నిర్ణయాలు నిశ్శబ్దం నీడకు చేరుతాయి

తెంచేయలేని పదాలను
పంటి కింద పడి నలిపేస్తూ
మనసును తుంచేసి కదులుతుంటే
ఆ కాలమే ఒక సాక్ష్యమై చూస్తుంది..

ఎదంతా అల్లకల్లోలమే
ఒడ్డుకు చేరిన తుఫాను తాకిడికి
ప్రకృతి విలయంలా మారిన దేహపు
అవస్థలు అంతర్లీనంగా దాడి చేస్తున్నాయి..

ఉప్పు నీటికి కరువేముంది
ఉపకారం మరవని దేహం ఇచ్చిన కానుక కదా..

రెప్ప బరువుల్లో ఎన్ని భావాలో
తేల్చ లేని అనుభవాల్లో ములిగిపోతూ..

ఆనవాళ్ళుగా చారికలు మిగిలాయి
ఆనవాయితీగా మనసుకు సర్ది చెప్పుకోవడం జరిగాక..

✍️అరుణిమలు