తాను నేను

అనుకోని అతిధులే ఈ కన్నీళ్ళు
ఆలోచనలలో నేనుంటే అవి పలకరింపుకి వస్తుంటాయి...

నువ్వు దూరమైతే అవే తోడు
భావాల భారం అక్షరాలుగా మారే లోగా అవి కరిగి ఏరులవుతాయి..

రాయాలని లేదు
చెప్పడానికి ఏముంది
చూపించడానికి ఏం మిగిలింది

మౌనానికి హద్దులు లేవు
మనల్ని దాటి పోయాయి ఆ సరిహద్దులు
నిశ్శబ్దానికి ఆకారం లేదు
మన మధ్య ఉన్న ఏకాంతంలా

కదిలితే ఆగననే దుఃఖం తప్ప
ఎదంతా శూన్యమే ఇప్పుడు

చీకటిలో చప్పుడు లేని విస్పోటనాలు ఎన్నో
గొంతు దాటి రాని గరళం గుండెల్లో మంట రేపుతునే ఉంది

నే అడిగానని వచ్చావా
నే వద్దంటే వెనుతిరిగావా

హా.....వచ్చి
నాదని ఉన్న నా ఏకైక సొత్తు
మనశ్శాంతిని తీసుకుపోయావు

ఇక ఎదుట ఉన్నదంత పోరాటమే
నాతో నేను మాత్రమే మిగిలా మునుపటిలా

✍అరుణిమలు