తాను నేను

ఏం మిగలని చోట వెతుకులాట దేనికో
కనిపించని ఏ తునకైనా మిగిలిందా
అనే ఆశ ఎందుకో..

శూన్యాన్ని కూడా చదవాలనే తపన దేనికి
కంటికి కనిపిస్తు, చేతికి చిక్కని ఈ చీకటిని
ఎలా పఠించను..

నువ్వంటూ మిగలని చోట
ఇంకా ఓ ఆశల విత్తు రాలుతునే ఉంది
నాకై చీకటిని చీల్చే వేకువై వస్తావని..

నన్ను దాటి పోయిన నువ్వు
నాకు ఎదురౌతావనే ఆశకు ఏదైనా కొత్త పేరు పెట్టాలమో..

నీ అడుగుల జాడలలో నేననే
గుర్తులు లేక...
ఎవరు నువ్వంటు అవి అడిగే ప్రశ్నలకు జవాబు నిట్టూర్పుగా ఇస్తు సాగుతున్న..

అలా ఎలా కదిలిపోయావోయ్
కాలానికి నన్ను వదిలి..

నువ్విచ్చిన మాటలన్ని గాలి పాలైతే
నా రాతలు కన్నీటి పాలువుతున్నాయి..

ఏ గాలి వాటుగా నీ మాటలు
నిన్ను చేరినా చలించకు,
వెనక్కి తిరిగి చూడకు..

నువ్వు మిగిల్చిన శూన్యం
నిన్ను తనలో దాచేస్తుంది ఏమో
వెలుగులకు అలవాటు పడ్డావేమో
చీకటి నీకు కష్టమోయ్..

✍️అరుణిమలు