తాను నేను

గతంలా మారిపోయింది నిన్నటి కాలం

నువ్వు వెళ్ళిపోయావు...ఙ్ఞాపకాలను వదిలేసి

రేపటి వేపు చూస్తు

ఆ శూన్యంలో నీ రూపుని చిత్రిస్తున్న..

వెనక్కి తిరగని కాలం

ముందుకు కదలని పాదం..

కలం...పదం

కలిసే చోట రాలిందో

కన్నీటి చుక్క..

చెదిరిన భావాలను

చెరిపేయ లేను..

చెమర్చే కన్నులను

ఓదార్చలేను..

అప్పుడప్పుడు వస్తుంది

వసంతం..

ఆశలను చిగురించి

చిదిమేసి పోతుంది..

అందుకే ఆశించకే మనసా

అలవాటు పడకే అనేది..

మళ్ళీ నువ్వు వస్తావ

మన్నులా మారిన మనసుకు రూపాన్ని ఇస్తావ..

✍️అరుణిమలు