తాను నేను

మనసు నిండా భారం నిండిపోయింది

అయినా పెదవి తెరవాలని లేదు..

ఎదంతా ఆలోచనల అలజడే

అయినా మాటలే కరువయ్యాయి ప్రశ్నించడానికి..

రాయాలని ఉంది

కానీ.....ఏం రాయాలో తెలియక

అక్షరాలు అలిగాయి..

ఆకాశం ఉరుముతుంది

అచ్చంగా నా ఆవేదనలా...

మబ్బులు ఆకాశాన్ని కమ్మేసాయి

పదే పదే నా అభిమానం మీద దాడి చేసిన నీ మాటలు లా..

పెళ్ళుమనే శబ్దం కదిలించలేదు నన్ను

నా ఆత్మాభిమానం తీసుకున్న నిర్ణయం అంతకన్నా పెద్ద చప్పుడే చేసింది ఈ ఎదలో..

గుండె బద్దలైన ఆకాశం

ఒక్కో బొట్డుగా కరిగిపోతుంది..

‌నా కళ్ళలో మాత్రం నీటి బొట్టు లేదు..

బండ బారిన ఎదలో

ఏ ఆలోచన చలనాన్ని ఇవ్వలేక పోతున్నాయి..

నమ్మకాలు సమాధి చేసిన చోట

ఒంటరిగా మనసు మిగిలిపోయింది..

✍️అరుణిమలు